“เซียวเสวียนรุ่ยกว่าจะปรากฏตัวต่อหน้าพี่สี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยความแค้นที่พี่มีต่อเขา พี่ย่อมทนไม่ได้แน่ หากปล่อยให้เซียวเสวียนรุ่ยหนีรอดไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง”
หยุนหลวนยินดียิ่ง นางยกมือขึ้นลูบศีรษะหยุนหวยได
แววตาของนางอ่อนโยนลงหลายส่วน
“น้องห้า… เซียวเสวียนรุ่ยเป็นตัวการที่ทำให้ท่านพ่อกับทหารกองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนายต้องตาย ข้าฝันอยากส่งเขาลงปรโลกด้วยมือตนเอง เพื่อแก้แค้นให้ท่านพ่อและพวกเขา”
“ครานี้เขากล้าปรากฏตัวต่อหน้าพวกเรา ทั้งยังท้าทายอย่างไม่กลัวตาย ข้าย่อมทนให้เขาลอยนวลต่อไปไม่ได้เป็นแน่”
“ข้าต้องจับตัวเขาให้ได้ ต้องทรมานเขาอย่างสาสม แล้วสังหารเสีย เพื่อแก้แค้นให้ท่านพ่อและกองทัพตระกูลหยุน อีกทั้งนอกจากเซียวเสวียนรุ่ยแล้ว ข้ายังอยากหยั่งเชิงรัชทายาทแคว้นเหลียงด้วย หากทำได้โดยไม่ต้องเสียทหารแม้แต่นายเดียว ก็คงช่วยลดการสูญเสียของผู้บริสุทธิ์ได้มากขึ้นมิใช่หรือ”
“ตราบใดที่เมืองเฟิ่งไม่เปิดประตูเมือง ต่อให้แคว้นเหลียงส่งกำลังทหารมาอีกมากเพียงใด หากมิได้บุกโจมตีติดต่อกันสองสามวัน ก็ไม่มีทางตีเมืองแตกได้ ที่นี่มีพี่รองกับพี่สามอยู่ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะยืนหยัดได้จนถึงยามที่โม่อ๋องมาถึง เพราะฉะนั้นข้าไม่กังวลเรื่องเมืองเฟิ่ง สิ่งที่ข้ากังวลคือ หากปล่อยให้เซียวเสวียนรุ่ยหลบหนีไปครานี้ ภายหน้าข้าคงไม่มีโอกาสจับตัวเขาอีกแล้ว”
หยุนหวยพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “เรื่องที่พี่สี่กล่าว ข้าล้วนเข้าใจ เพราะฉะนั้นพี่สี่ ข้าไม่ห้ามพี่ไป เพียงแต่อยากช่วยเหลือเท่าที่กำลังน้อยนิดของข้าจะทำได้ อยากไปกับพี่ด้วย”