แผลตรงสะบักเจ็บแปลบราวถูกไฟเผา… ปั่นป่วนให้เซียวเสวียนรุ่ยร้อนรนใจจนถึงที่สุด…
เขากังวลว่าไป๋เหลียนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หลายปีมานี้ ไป๋เหลียนทุ่มเทหมดใจเข้ามาพึ่งพิงเขา และทำการทุกอย่างเพื่อเขา
ในใจเขา สตรีทุกนางในใต้หล้าล้วนเทียบไป๋เหลียนไม่ได้ เขายังคิดไว้ด้วยว่า ภายหน้าเมื่อตนได้เป็นรัชทายาท ได้เป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นหนันฉู จะมอบตำแหน่งกุ้ยเฟยให้นาง เพื่อให้สตรีทั้งแผ่นดินต้องอิจฉาไป๋เหลียน
เพื่อกิจการใหญ่ของเขา ไป๋เหลียนยอมสละทุกสิ่ง ขอเพียงได้ช่วยเขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด… น้ำใจนี้ทำให้เขาซาบซึ้งยิ่งนัก
เซียวเสวียนรุ่ยกำหมัดแน่น กล่าวกำชับจ้าวหยุนด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “สั่งลงไป ให้ค้นหาร่องรอยของไป๋เหลียนต่อไป หากได้ข่าวของนางเมื่อใด ไม่ว่าต้องจ่ายราคาเท่าใด ก็ต้องช่วยนางออกมาให้ได้”
จ้าวหยุนประสานมือรับคำ เขาย่อมเข้าใจว่าคุณหนูอิ่นสำคัญต่ออ๋องเพียงใด อ๋องผู้นี้แท้จริงแล้วเย็นชาไร้ใจมาแต่ไหนแต่ไร ทว่ากับคุณหนูอิ่นกลับปฏิบัติแตกต่างไปอยู่หลายส่วน
เขาแทบไม่กล้าคิดเลยว่า หากคุณหนูอิ่นเกิดเรื่องขึ้นจริง อ๋องจะเป็นเช่นไร
จ้าวหยุนยังไม่ทันออกไป ก็มีขันทีวิ่งรีบเข้ามาจากข้างนอก “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านไปยังโถงหลวงจินหลวน เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊มากันครบแล้ว รอเพียงท่านอ๋องมาถึง ก็จะเริ่มพิจารณาคดีนี้”
จ้าวหยุนจ้องมองรอยเลือดแดงสดที่ซึมออกมาตรงไหล่ของเซียวเสวียนรุ่ย
เขาตกใจไม่รู้จะทำเช่นไร “ท่านอ๋อง เราจะทำอย่างไรดี?”
เซียวเสวียนรุ่ยฝืนทนความเจ็บ กัดฟันลุกขึ้นยืน
เหงื่อบาง ๆ ซึมออกบนหน้าผาก นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอำมหิตเย็นเยียบ “กลัวอะไร เปิ่นหวังอยากไปดูนักว่า หยุนหลวนยัยโง่นั่นจะงัดหลักฐานอะไรมากล่าวโทษเปิ่นหวังได้”