หยุนหลวนหลับตาลง นางกำหมัดแน่น ปล่อยให้เล็บแหลมคมจิกลงในเนื้อฝ่ามือ
ความเจ็บแปลบทำให้นางค่อย ๆ กลับมามีสติ
นางกลืนเลือดในปากลงคอทีละน้อย
ครานี้ นางจะไม่ยอมปล่อยคนแคว้นเหลียงไปแม้แต่คนเดียว
ชีวิตประชาชนเมืองเย่กว่าหนึ่งแสนคน ย่อมต้องมีผู้ชดใช้...
หนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด!
นางจะต้องทำให้พวกเขาชดใช้หนี้เลือดทุกหยดคืนมาให้หมด!
นางจะไม่ปล่อยมือจากเพชฌฆาตทุกคนที่เข่นฆ่าประชาชนเมืองเย่!
เมื่อหยุนหลวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็กลับมาสงบนิ่งดังเช่นวันวานแล้ว
นางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลซึมตรงมุมปาก
ความเจ็บปวดและความแค้นทั้งหมดถูกกลืนลงไปจนสิ้น
ยังมีอีกหลายเรื่องรอให้นางจัดการ
นางไม่อาจเสียเวลาเอาแต่โทษตนเองแล้วติดอยู่กับความคิดจนก้าวต่อไปไม่ได้
หยุนหลวนข่มความปั่นป่วนในใจ ค่อย ๆ ระงับอารมณ์โกรธแค้นลง
นางผละจากการประคองของหยุนเฟิง แล้วมองประชาชนเมืองจวินที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ต่างเงยหน้ามองนางด้วยแววตาห่วงใย
ปลายจมูกนางพลันแสบร้อน จึงประคองผู้อาวุโสหลายคนที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าขึ้นมาทีละคน
“พวกท่านต้องการกล่าวสิ่งใด ข้าล่วงรู้แล้ว โปรดวางใจ ความแค้นของประชาชนเมืองเย่ ข้าจะชำระแทนพวกเขา ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ผู้ใดก็อย่าคิดแตะต้องประชาชนหนันฉูของข้าแม้แต่ปลายนิ้ว”
“หนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด ข้าจะทำให้แคว้นเหลียงต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม!”
สิ้นคำของหยุนหลวน ประชาชนเหล่านั้นก็หลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน ต่างกำหมัดชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วตะโกนพร้อมกันด้วยความเจ็บแค้นอย่างยิ่ง