เมื่อเฝิงซู่ชิงเห็นสือชิงเหยียนร่ำไห้อย่างน่าเวทนา ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจนางกลับไม่เกิดความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่นางจะเข้าไปก้าวก่ายได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพระประสงค์ของเหลียงอวี่หวง
ดังนั้นนางจึงยืนอยู่ข้าง ๆ ทำตนเป็นเพียงคนโปร่งใส
ใครจะรู้ว่า เมื่อเห็นว่าการวิงวอนเหลียงอวี่หวงอย่างน่าเวทนาไม่เป็นผล สือชิงเหยียนกลับยื่นมือไปคว้าชายกระโปรงของเฝิงซู่ชิง
“ฮองเฮาเหนียงเหนียง…ได้โปรดช่วยทูลขอความเมตตาให้หม่อมฉันด้วย ให้เหลียนซินอยู่ต่อ คอยอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉันเถิด สิ่งที่เหลียนซินทำล้วนหวังดีกับหม่อมฉัน คนซื่อสัตย์ภักดีเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง…หม่อมฉันไม่อยากสูญเสียนางไป”
นางเงยหน้าขึ้น มองเฝิงซู่ชิงทั้งน้ำตา
เฝิงซู่ชิงตกใจจนสะดุ้ง พลันไม่กล้าขยับตัว
เกรงว่าหากเผลอทำสือชิงเหยียนบาดเจ็บ เด็กในครรภ์ของนางจะได้รับอันตราย เด็กคนนั้นเป็นพระโอรสของเหลียงอวี่หวง
นี่เป็นพระโอรสองค์แรกของเหลียงอวี่หวง เขาย่อมให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
นางย่อตัวลง หมายจะประคองสือชิงเหยียนขึ้นมา “คุณหนูสือ ร่างกายท่านอ่อนแอ ในเมื่อครรภ์ได้รับผลกระทบแล้ว ก็ควรพักฟื้นให้ดี อย่าปล่อยให้อารมณ์รุนแรงเช่นนี้ เกรงว่าจะกระทบต่อเด็กในครรภ์”
หมอหลวงหวาดหวั่นอย่างยิ่ง รีบกล่าวคล้อยตาม “ฮองเฮาเหนียงเหนียงตรัสถูกต้องแล้ว ชีพจรครรภ์ของคุณหนูสือไม่มั่นคงอยู่แต่เดิม หากยังตื่นเต้นเสียใจเช่นนี้ต่อไป เด็ก…เด็กในครรภ์ของนาง เกรงว่าจะรักษาไว้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
สือชิงเหยียนรู้สึกเลือนรางว่าท้องน้อยเริ่มปวดหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง
นางไม่กล้าก่อเรื่องต่อ รีบสงบลงทันที…ใบหน้าซีดขาว ผลักเฝิงซู่ชิงออก แล้วมองเหลียงอวี่หวงอย่างไร้ที่พึ่ง