“เซียวถิงเยี่ยน ท่านนี่เพื่อฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งข้า ถึงกับไม่สนอันตรายเลยหรือ”
เซียวถิงเยี่ยนยกมือขึ้นอย่างจนใจ ลูบเรือนผมของนางเบา ๆ
“คนโง่ เจ้าอยู่ที่นี่ แล้วข้าจะไปที่ใดได้”
“อย่างไรข้าก็ไม่สน ท่านอยู่ที่ใด ข้าก็จะอยู่ที่นั่น หากถูกจับได้จริง อย่างมากพวกเขาก็คงเข้าใจผิดว่าพวกเรามีรสนิยมรักร่วมเพศเท่านั้น มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร พวกเราต่างก็แปลงโฉมแล้ว ในแคว้นเหลียงนี้จะมีผู้ใดจำพวกเราได้”
“ข้ากล้ากล่าวอย่างไม่เกรงว่าผู้ใดจะหัวเราะ ต่อให้พวกเราปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาด้วยใบหน้าจริง พวกเขาก็อาจจำฐานะที่แท้จริงของพวกเราไม่ได้ด้วยซ้ำ อีกอย่าง องครักษ์รอบเรือนของเจ้า ข้าให้องครักษ์เฮยอวี่เข้าแทนที่ไปเกือบหมดแล้ว วางใจเถิด ไม่มีอันตรายหรอก...เรื่องที่เกี่ยวกับเจ้า ข้าไม่มีทางเสี่ยงโดยง่ายและปล่อยให้เจ้าตกอยู่ในภยันตราย”
เมื่อได้ฟังคำของเซียวถิงเยี่ยน หยุนหลวนก็ไม่คลางแคลงใจแม้แต่น้อย
นางคิดว่า บนโลกนี้คงมีเพียงเซียวถิงเยี่ยนเท่านั้นที่มอบความรู้สึกปลอดภัยเช่นนี้ให้นางได้
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางก็เชื่อคำพูดของเซียวถิงเยี่ยน
ตราบใดที่มีเขาอยู่ นางย่อมไม่ตกอยู่ในอันตรายใด ๆ
ใครจะรู้ว่าขณะที่ทั้งสองกำลังคลอเคลียกันอยู่นั้น
จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตูจากด้านนอก
สีหน้าของหยุนหลวนพลันเคร่งขรึม นางยกมือผลักเซียวถิงเยี่ยนออกทันที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง
“ผู้ใด” เสียงของนางแหบพร่ายิ่ง ฟังแล้วชวนให้ผู้คนคิดไปไกลได้ง่ายดาย