คำตอบของเขามิได้ช่วยบรรเทาน้ำตาของรูชุนลงแม้แต่น้อย
รูชุนกำเสื้อของเขาไว้แน่น น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรู
หมอเทวดาหลู่ทั้งหัวเราะไม่ออกและร้องไห้ไม่ได้ เขาทนเห็นสตรีร่ำไห้ที่สุด
“เอ่อ... เจ้าอย่าร้องไห้เลย หากคนไม่รู้เห็นเข้า คงนึกว่าตาเฒ่าอย่างข้ารังแกสาวน้อยเช่นเจ้า น้ำตาของเจ้าชุ่มเสื้อบริเวณอกข้าหมดแล้วนะ แม่หนูน้อย น้ำตาช่างมากมายเสียจริง”
“หากเจ้าร้องอีกสักครั้ง ข้าจะตามไปหาคุณหนูของเจ้า แล้วริบยาทั้งหมดที่ข้าให้คืนมาให้สิ้น...”
วิธีนี้ได้ผลอย่างยิ่ง ครู่ถัดมาเสียงร้องไห้ของรูชุนก็หยุดลงกะทันหัน
นางคลายมือจากหมอเทวดาหลู่อย่างกระดากอาย ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ “ข้าเพียงแต่อ่อนไหวไปสักหน่อยเท่านั้น หมอเทวดาหลู่ ท่านอย่าริบยาไปเชียว”
การเดินทางของคุณหนูนางครานี้เต็มไปด้วยอันตราย หากไม่มีโอสถของหมอเทวดาหลู่ไว้ป้องกันตัว สถานการณ์ย่อมยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม
นางจะทำให้คุณหนูต้องเดือดร้อนเพราะความหุนหันชั่ววูบไม่ได้
รูชุนเม้มริมฝีปาก น้ำตาใสเอ่อคลอในดวงตา มองหมอเทวดาหลู่อย่างน่าสงสาร
หมอเทวดาหลู่กระตุกมุมปาก “อารมณ์ของเจ้านี่ช่างอ่อนไหวเสียเหลือเกิน”
“พอเถิด เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องกังวล สิ่งที่ควรเตรียม ข้าจัดใส่สัมภาระให้พวกเขาหมดแล้ว เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ข้ายังคิดจะแปลงโฉมปลอมตัว ลอบติดตามไปด้วย”
ดวงตาของรูชุนพลันเป็นประกาย