จากผู้ถูกกระทำ นางกลับกลายเป็นผู้ลงมือเสียเอง หากต้องเดินไปถึงจุดนั้นจริง ๆ นางคงต่ำช้าและไร้ยางอายยิ่งกว่าเซียวเสวียนรุ่ย
นางไม่มีวันใช้วิธีเช่นนี้เพื่อหลอกใช้โจวชิงเหยียนและหยอกล้อความรู้สึกของนางเด็ดขาด
เซียวถิงเยี่ยนไม่รู้ว่าหยุนหลวนกำลังคิดสิ่งใด ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าลึกล้ำเกินหยั่งคาดกับดวงตาที่พลันหม่นเศร้าของนาง หัวใจของเขาก็พลันบีบรัด
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจความคิดในใจของหยุนหลวน
ผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนี้ เขาจะไม่เข้าใจหยุนหลวนได้อย่างไร
เขากุมมือของหยุนหลวนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าเรื่องใด เขาก็จะไม่บังคับนาง ขอเพียงนางทำตามความคิดของตน ส่วนเขาคอยปกป้องอยู่เงียบ ๆ ข้างกายก็พอแล้ว
เขาจะรักนางเพียงอย่างเดียว ไม่มีวันทำเรื่องใดที่ทำร้ายนาง
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนเผยความอ่อนโยนออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ไม่เป็นไร หากเจ้าไม่เห็นด้วย เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ใช้โจวชิงเหยียน เจ้าอยากทำเช่นไรก็ทำเช่นนั้น ค่อย ๆ คิดหาทางกันไป”
หยุนหลวนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนจากใจจริงของเขา นางเม้มริมฝีปาก ยิ้มให้เขา
นางรู้ดีว่าไม่ว่านางจะเลือกทางใด เซียวถิงเยี่ยนก็จะคอยปกป้องนางอย่างเงียบงัน ประคองนางให้ฝ่าหนทางขวากหนามมุ่งไปข้างหน้า
หากไม่มีเขา นางคงไม่มีวันเดินมาถึงวันนี้ได้
เซียวถิงเยี่ยนคือแรงผลักดันทั้งหมดที่ทำให้นางก้าวต่อไปได้!
หยุนหลวนกุมมือเซียวถิงเยี่ยนตอบ