เหลียงอวี่หวงฉวยขวดมา เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระชากจุกขวดออกทันที
หัวใจเฉิงเฟิงกระตุกวูบ เมื่อเห็นองค์รัชทายาทกำลังจะกลืนสิ่งที่อยู่ในขวดลงไป เขาก็รีบคว้าแขนเหลียงอวี่หวงไว้
“องค์รัชทายาท... ไม่มีหนทางอื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ? พิษนี้ร้ายแรงยิ่ง พระองค์จะผ่านมันไปได้อย่างไร?”
นี่ไม่ต่างจากการเดินไปหาความตาย
เขาจะยืนมององค์รัชทายาทก้าวเข้าสู่ทางตันไม่ได้
“เดิมทีข้าก็ไม่มีทางให้ก้าวต่อแล้ว หากไม่ทำเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาต้องบีบข้าให้ตาย ในเมื่อไร้ทางถอย เช่นนั้นก็จงเสาะหาหนทางรอดท่ามกลางทางตายเถิด” เหลียงอวี่หวงกำขวดแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
เขาผลักเฉิงเฟิงออก ก่อนเงยหน้ากลืนสิ่งที่อยู่ในขวดกระเบื้องลงท้องไป
เมื่อเห็นว่าห้ามไม่อยู่ จมูกของเฉิงเฟิงก็แสบจนน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่ทัน
ร่างของเขาสั่นสะท้านขึ้นทีละน้อย
“องค์รัชทายาท พระองค์อาจสิ้นพระชนม์ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”
เหลียงอวี่หวงดื่มยาพิษในขวดจนหมด แล้วส่งขวดเปล่าให้เฉิงเฟิง
“เจ้าไปเถิด หาทางยัดขวดเปล่านี้ใส่ตัวผู้คุมคุก เฉิงเฟิง หากข้าผ่านมันไปไม่ได้ บางทีนี่อาจเป็นชะตาของข้า ต่อให้ไม่ยินยอม ข้าก็ต้องยอมรับ”
ดวงตาของเฉิงเฟิงแดงก่ำ เขาสะอื้นเสียงเบา น้ำตานองหน้า พลางมองเหลียงอวี่หวง
“องค์รัชทายาท...”
เหลียงอวี่หวงขมวดคิ้ว สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ไปได้แล้ว อย่าทำให้เสียเวลา”