แววตาซ่งฮุยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาถามทีละคำว่า “นายเหนือหัวของพวกเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่? องค์หญิงเป็นองค์หญิงพระองค์ใด?”
หยุนเซิ่นไม่ตอบซ่งฮุย เขาไม่เอ่ยสิ่งใดแม้แต่คำเดียว เพียงพาคนจากไปโดยตรง
ซ่งฮุยถูกเขาสกัดจุดชีพจรจนขยับไม่ได้ ได้แต่มองคนชุดดำเหล่านั้นพาตัวเซียวเสวียนรุ่ยไปต่อหน้าต่อตา
บัดนี้เขาเสียใจยิ่งนัก ตั้งแต่แรกไม่น่าพูดจาไร้สาระให้มากความ ควรใช้ดาบปลิดชีวิตเซียวเสวียนรุ่ยเสียตั้งแต่ตอนนั้น
ยามนี้เซียวเสวียนรุ่ยถูกคนช่วยไปแล้ว
หลังจากนี้ แคว้นหนันฉูคงมิอาจสงบสุขได้อีกต่อไป
ราวครึ่งชั่วยามให้หลัง ขณะที่เซียวถิงเยี่ยนกับหยุนหลวนกำลังตามหาเบาะแสขององค์หญิงหนีหวงทั่วเมืองหลวง จู่ ๆ ก็ได้รับข่าวจากทางคุกหลวง
ซือหลี่ควบม้าห้อตะบึงเข้ามา ก่อนพลิกตัวลงจากหลังม้าในทันที คุกเข่าลงกับพื้นแล้วรายงานว่า “ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เซียวเสวียนรุ่ยถูกคนชุดดำกลุ่มหนึ่งซึ่งมีวรยุทธ์สูงส่งช่วยไปพ่ะย่ะค่ะ”
“เซียวเสวียนอี้เขา...เขาสิ้นชีวิตแล้ว ตามคำบอกเล่าของอัครเสนาบดีซ่ง เขาปลิดชีพตนเอง เพราะไม่ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวถิงเยี่ยนขมวดคิ้ว ไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้
เซียวเสวียนอี้สิ้นชีวิต ส่วนเซียวเสวียนรุ่ยถูกคนช่วยไป
คนที่ช่วยเขาเป็นผู้ใดกันแน่?
เวลานี้ทั่วทั้งเมืองหลวง รวมถึงแคว้นหนันฉู มีผู้ใดกล้าช่วยเซียวเสวียนรุ่ยไปต่อหน้าต่อตาเขา ทั้งยังเป็นปรปักษ์กับเขาอีก?
เซียวถิงเยี่ยนเงยหน้ามองหยุนหลวน