ดวงตาของหยุนหลวนเองก็แดงก่ำขึ้นมา
เซียวกั๋วจ้างเอ่ยถ้อยคำสะเทือนใจอีกหลายประโยค จากนั้นจึงมอบห่อยาผงให้หยุนหลวน ก่อนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วจากไป
หยุนหลวนเดินไปส่งเขาจนถึงประตูเรือน
จนกระทั่งเห็นเงาร่างของเซียวกั๋วจ้างเลือนหายไปจากสายตา นางจึงหันกลับเข้าไปในเรือน
สีหน้าเดิมที่หม่นหมองของนางค่อย ๆ สงบนิ่งลง
นางก้มมองห่อยาในมือแวบหนึ่ง
จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูจากด้านใน
เซียวถิงเยี่ยนค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นตรงข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ
“จิ้งจอกเฒ่าผู้นี้ช่างวางแผนได้แยบยลนัก... ถึงกับคิดจะอาศัยมือเจ้า กำจัดเหลียงอวี่หวงให้สิ้นซากหรือ?”
หยุนหลวนโยนห่อยาลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองเซียวถิงเยี่ยน
“พูดมาเถิด ยังมีเรื่องใดปิดบังข้าอีก? หากเซียวกั๋วจ้างไม่เล่าเรื่องเหล่านี้ให้ฟัง ข้าคงยังถูกเจ้าปิดหูปิดตา ไม่รู้เลยว่าภายนอกเกิดความเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงเพียงใด”
“เหลียงอวี่หวงถูกถอดจากตำแหน่งรัชทายาท ถูกส่งเข้าคุกหลวง แล้วยังถูกวางยาพิษ เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ทั้งสิ้น”
เซียวถิงเยี่ยนลูบจมูก ไม่กล้ามองหยุนหลวนเพราะรู้สึกผิดอยู่บ้าง
เขาอธิบายเสียงเบา “เจ้าได้รับบาดเจ็บ เปิ่นหวังไม่อยากให้เจ้าต้องกังวลจนเหนื่อยล้า อยากให้เจ้าพักรักษาตัวอย่างสงบ เรื่องเหล่านี้จึงไม่ได้บอกเจ้า”
“แต่เจ้าวางใจได้ ทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุมของเปิ่นหวัง ทิศทางใหญ่ไม่ได้คลาดเคลื่อนไปแม้แต่น้อย”