“จำไว้ให้ดี ต้องลงมือให้เร็วที่สุด อย่าลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงเช่นนี้ พวกเราจึงจะหนีออกไปได้อย่างราบรื่น”
“ขอรับ หัวหน้าโปรดวางใจ พวกเราทราบแล้ว รับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยงดงาม ร่างกายของหลวนหยุนผอมบางถึงเพียงนั้น จะต้านพวกเราสี่คนได้อย่างไร?”
“ฆ่าเขาง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก ไอ้สารเลวนั่นชั่วช้าเกินไป ข้าต้องแทงมันอีกหลายแผล จึงจะหายแค้นโดยสิ้นเชิง”
“ใช่ แทงมันอีกหลายแผล ทำให้ร่างของมันพรุนเป็นรังผึ้งไปเลยยิ่งดี หากใต้เท้าจงทราบเรื่องที่พวกเราทำ ท่านต้องซาบซึ้งใจที่พวกเราช่วยแก้แค้นให้เป็นแน่”
ชายชุดดำทั้งสี่หารือกันอย่างตื่นเต้นว่าจะลอบสังหารหยุนหลวนอย่างไร พลางเข้าใกล้ประตูห้อง
พวกเขาไม่รู้เลยว่าเฮยอี้และคนอื่น ๆ ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบตั้งนานแล้ว และได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดทุกคำ
แววเย้ยหยันพาดผ่านดวงตาของเฮยอี้
คิดจะฆ่าพระชายาของพวกเขา คิดจะทำให้ร่างของพระชายาพรุนเป็นรังผึ้งอย่างนั้นหรือ?
หึ ช่างเป็นพวกโง่เขลาที่หยิ่งผยองเสียจริง
ตราบใดที่เขายังอยู่ อย่าว่าแต่พวกมันจะเข้าใกล้พระชายาไม่ได้เลย แม้แต่ประตูห้องบานนี้ พวกมันก็ไม่มีโอกาสแตะต้อง
ชายชุดดำหลายคนค่อย ๆ เข้าใกล้ประตูท่ามกลางความมืด
ดวงตาของพวกมันล้วนวาววับด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ชายชุดดำคนหนึ่งทำตามคำสั่งของหัวหน้า ยกเท้าขึ้นหมายจะถีบประตู