เขาเปลือยกายล่อนจ้อน ถูกมัดตรึงอยู่ตรงนั้น แขนขาทั้งสี่ถูกพันธนาการไว้
เขาดิ้นรนไม่หยุด พลางส่งเสียงคร่ำครวญอย่างบ้าคลั่ง
“เหลียงอวี่หวง หากมีฝีมือก็ฆ่าข้าเสียสิ! เจ้าเล่นงานบิดาข้า บัดนี้ยังหลอกล่อน้องสาวข้าให้นางยอมสละชีวิตปกป้องเจ้า หากกล่าวถึงความต่ำช้าแล้ว ไม่มีผู้ใดเทียบเจ้าได้”
“น้องสาวโง่เขลาของข้า นางยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อรับดาบแทนเจ้า นางช่างโง่งมยิ่งนัก เจ้ามีดีอันใด ถึงทำให้นางยอมใช้ชีวิตปกป้องเจ้า”
“หากรู้แต่แรกว่านางจะทำลายแผนการของข้า ข้าควรฆ่านางเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้จบชีวิตอันโง่เขลาของนาง”
ไม่ว่าเขาจะตะโกนเช่นไร ก็ไม่มีผู้ใดปรากฏตัวมาตอบรับ
สือไห่ตะโกนไปตะโกนมา จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา
ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
“ท่านพ่อ... ลูกไร้ความสามารถ ไม่อาจแก้แค้นให้ท่านได้”
“ท่านพ่ออย่าเพิ่งร้อนใจ อีกไม่นานลูกก็จะลงไปขอขมาท่านแล้ว”
เซียวถิงเยี่ยนก้าวเข้ามาในคุกใต้ดินอันมืดมิดและชื้นแฉะในยามนั้น
เขามองสือไห่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “หากข้าบอกว่าบิดาของเจ้ายังไม่ตาย เจ้าจะทำเช่นไร”
“เจ้าว่าน้องสาวของเจ้าโง่ แล้วคิดว่าตนเองฉลาดนักหรือ? เจ้าถูกผู้อื่นใช้เป็นเครื่องมือให้ไปลอบสังหารฮ่องเต้องค์ใหม่ หากบิดาของเจ้ารู้เรื่องโง่เขลาที่เจ้าทำ คิดว่าเขาจะโกรธจนตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเจ้าหรือไม่”