เหล่าสาวใช้สะอื้นจนเสียงสั่น ก่อนรีบส่ายหน้าแล้วเอ่ยออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหว
“เอ่อ มิใช่เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรอกเจ้าค่ะ แต่คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว”
“คุณชายใหญ่ยังไม่ตาย พวกเราเพิ่งเห็นกับตาว่าเขาก้าวเข้ามาในจวน”
“เมื่อครู่เขายังอุ้มฮูหยินน้อยใหญ่ไว้ด้วยเจ้าค่ะ”
“ใช่แล้ว ข้าเห็นกับตาว่าคุณชายใหญ่มีเงา เขาไม่ใช่ผี... เขายังมีชีวิตอยู่”
“แม่นมเหยียน คุณชายใหญ่ยังไม่ตายจริง ๆ เจ้าค่ะ”
แม่นมเหยียนตะลึงงันไปทั้งคน สมองขาวโพลน นางมองเหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้ด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางไม่กล้าเชื่อคำพูดของพวกเขา
นางขมวดคิ้ว แล้วกล่าวตำหนิอย่างไม่พอใจ “สุขภาพของฮูหยินไม่สู้ดี พวกเจ้าอย่าเอาเรื่องคุณชายใหญ่มาล้อเล่น...”
เหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้ร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก “แม่นมเหยียน พวกมิได้ล้อเล่น คำพูดของพวกเราเป็นความจริง คุณชายใหญ่กลับมาแล้วจริง ๆ”
“ท่านรีบไปแจ้งฮูหยิน ให้ฮูหยินออกมาดูเถิด”
เสียงเพล้งดังขึ้นจากในห้อง เป็นเสียงถ้วยกระเบื้องตกแตก
หัวใจแม่นมเหยียนกระตุกเบา ๆ นางยังไม่ทันหันกลับไปตรวจดูในห้อง ก็เห็นหลิวซื่อเดินโซเซวิ่งออกมาจากด้านใน
แม่นมเหยียนก้าวเข้าไปประคองแขนนางทันที
“ฮูหยิน อย่าตื่นเต้นเกินไป โปรดระวังสุขภาพด้วย”
หลิวซื่อคว้ามือแม่นมเหยียนไว้แน่น “แม่นมเหยียน พวกเขาพูดอะไรกัน พวกเขาบอกว่าเซิ่นเอ๋อร์ของข้ายังไม่ตาย เซิ่นเอ๋อร์ของข้ากลับมาแล้วใช่หรือไม่?”