เซียวถิงเยี่ยนเพ่งพินิจโครงสร้างของห้องหนังสือ ประตูลับของห้องลับติดตั้งอยู่บนชั้นหนังสือ เพียงหมุนตะเกียงเก่าขึ้นสนิมที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือเบา ๆ ชั้นหนังสือบานใหญ่ก็จะค่อย ๆ เคลื่อนเปิด เผยให้เห็นทางลับสายหนึ่ง
เรือนรับรองนอกตำหนักที่ใช้คุมขังองค์หญิงหนีหวง เป็นเรือนที่เขาลอบซื้อไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เขาซื้อไว้นานหลายปี แต่ไม่เคยรู้เลยว่าคุกใต้ดินของเรือนแห่งนี้กลับซ่อนทางลับที่พิสดารเช่นนี้เอาไว้ ช่างเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาโดยแท้
ซือหลี่กำหมัดแน่น กระแทกลงบนชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่าอย่างแรง
“หรือว่าองค์หญิงหนีหวงบังเอิญพบกลไกเข้า จึงหนีออกมาได้? เช่นนั้นพฤติกรรมคลุ้มคลั่งในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ก็เป็นเพียงการแสดงให้พวกเราดูหรือ?”
“แต่ข้าก็ยังรู้สึกประหลาดอยู่ดี มือเท้าขององค์หญิงหนีหวงไม่ได้ถูกหยุนเซิ่นตัดเอ็นไปแล้วหรือ? คนพิการมือเท้าเช่นนางจะเดินผ่านทางแคบยาวสายนี้ออกมาได้อย่างไร?”
เซียวถิงเยี่ยนหรี่ดวงตาหงส์ ก่อนหัวเราะเย็นชา “ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าองค์หญิงหนีหวงไม่ได้หนีออกไปเอง หากมีคนลงมือ ใช้ทางลับนี้ช่วยนางออกไปต่างหาก”
แววตาซือหลี่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เขาครุ่นคิดอย่างไรก็ยังหาคำตอบไม่ได้ “ตกลงผู้ใดช่วยองค์หญิงหนีหวง? ตวนอ๋องกับฉู่หยิงต่างก็ตายไปแล้ว นอกจากพวกเขา ยังจะมีผู้ใดคิดช่วยองค์หญิงหนีหวงอีก?”
เขาคิดทบทวนอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าผู้ใดน่าสงสัย