สีหน้าของโม่อ๋องหม่นคล้ำ คล้ายคาดเดาบางอย่างได้ในชั่วพริบตา
แววตาของเขามืดลง ก่อนจะก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
โจวถงกลับหัวเราะออกมาอย่างนึกขัน
เขาหยิกแก้มหยุนชิงเบา ๆ พลางหัวเราะเสียงต่ำ “คนโง่ เจ้ายังฟังความหมายของพี่รองไม่ออกอีกหรือ? รัชทายาทแคว้นเหลียงผู้นั้น เกรงว่าจะมีใจให้หยุนหลวนไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว”
“หา?” หยุนชิงงุนงงไปหมด นางมองโจวถงอย่างไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร? เหลียงอวี่หวง… เขาชอบหนูสี่เข้าแล้วหรือ?”
หยุนเฟิงถอนหายใจ แล้วพยักหน้าอย่างจนใจ
“พวกเจ้าไม่เห็นสายตาที่เหลียงอวี่หวงมองหนูสี่ สายตาเช่นนั้น คล้ายกับยามที่เยี่ยนอ๋องเคยมองหนูสี่…”
“หากเยี่ยนอ๋องรู้ว่าหนูสี่เผลอไปดึงดูดบุปผาร้ายมาอีกดอก คงถูกทำให้โกรธจนตายเป็นแน่”
หยุนชิงอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
นางยกมือปิดริมฝีปาก ดวงตาหรี่ลง
“น้องสี่ของข้ามีเสน่ห์เหลือเกิน แม้แต่รัชทายาทแคว้นเหลียงยังหวั่นไหว ไม่แปลกที่รัชทายาทแคว้นเหลียงกล้าเดินทางมาที่นี่เพียงลำพัง ทั้งยังเสนอแผนการเช่นนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาคงมิได้มีเจตนาแอบแฝงอย่างอื่นกระมัง?”
โจวถงเองก็รู้สึกขบขัน “ใครจะรู้เล่า ครานี้เยี่ยนอ๋องมีคู่ปรับหัวใจที่แข็งแกร่งเสียแล้ว”
“แล้วหนูสี่จะยอมไปช่วยเหลียงอวี่หวงหรือไม่?” หยุนชิงอดกังวลไม่ได้
การให้หนูสี่ลอบเข้าไปในแคว้นเหลียง นับว่าเสี่ยงอันตรายยิ่งนัก
หากพลาดเพียงนิดเดียว นางอาจต้องแหลกสลายและตกอยู่ในหายนะมิอาจฟื้นคืน