หรือว่าเขาเพียงสงสัย จึงหยั่งเชิงนางเท่านั้น?
เฝิงอี้ใจหวาดหวั่นยิ่งนัก ทว่าสีหน้ากลับฝืนสงบนิ่ง
“ผู้อาวุโส ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังกล่าวถึงเรื่องใด ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกท่านแล้วว่า ที่ข้าแสร้งสวามิภักดิ์ต่อเยี่ยนอ๋อง ก็เพื่อให้เขาไว้วางใจ จะได้พาหยุนหลวนจากไปต่อหน้าต่อตาเขา”
“นอกเหนือจากนี้ ข้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ เขาถูกข้าปิดบังมาตั้งแต่ต้นจนจบ ท่านส่งคนไปสืบข่าวดูก็ได้ว่าเซียวถิงเยี่ยนมีปฏิกิริยาเช่นไรในยามนี้…”
เซิ่งกุยหรี่ตา หัวเราะเบา ๆ “ข้าส่งคนไปสืบมาแล้ว เยี่ยนอ๋องแทบพลิกเมืองหลวงทั้งเมือง นอกจากนั้น เขายังลงโทษหลู่ฉีกับอวี๋ชิงอย่างหนัก หากมิใช่เฮยอี้ที่เอาชีวิตรับประกันให้หลู่ฉี เกรงว่าชีวิตแก่ ๆ ของหลู่ฉีคงหาไม่แล้ว”
“แต่ในสายตาข้า เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดง เซียวถิงเยี่ยนมิได้โง่เขลา เพียงเจ้าผู้หนึ่งแสร้งสวามิภักดิ์ ก็ทำให้เขาคลายความระแวดระวัง จนเจ้าพาหยุนหลวนออกจากเมืองหลวงได้ง่ายดายเช่นนั้นหรือ? ราบรื่นเกินไป ทุกอย่างราบรื่นเกินไป…”
เฝิงอี้ฉลาดก็จริง การแสร้งสวามิภักดิ์ของนางอาจหลอกเซียวถิงเยี่ยนได้ชั่วครู่ ทว่าคนที่บัญชาทหารแดนเหนือถึงหนึ่งแสนนายได้ จะถูกผู้อื่นหลอกลวงได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?
เซียวถิงเยี่ยนมิใช่คนโง่เขลา และยิ่งมิใช่คนที่จะเชื่อใจผู้อื่นโดยง่าย
เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างร่วมกัน