ไม่นานนัก เสียงกระดูกแตกหักก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
เดิมทีจงหลินหมดสติอยู่ เขาถูกความเจ็บปวดปลุกให้ตื่น
เขาร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย
เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเหลียงอวี่หวง แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เขาดิ้นรน คิดจะหนีไปให้พ้น
เหลียงอวี่หวงมีหรือจะให้โอกาสเขาหลบหนี
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง นิ้วเรียวยาวบีบคางของจงหลินไว้
“แม้ลิ้นของเจ้าจะถูกตัดไปแล้ว พูดไม่ได้อีก แต่สองมือยังสมบูรณ์ดีอยู่ น่าจะเขียนหนังสือได้กระมัง?”
จงหลินรู้ดีว่าเมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของรัชทายาท ตนย่อมต้องตายอย่างแน่นอน
เซียวกั๋วจ้างคงไม่ยื่นมือมาช่วยเขาอีกแล้ว ชีวิตหรือความตายของเขาในยามนี้ ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดของรัชทายาทเพียงชั่วขณะ
ความแค้นอันมหาศาลในใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ หากต้องตายเสียตอนนี้ เขาย่อมไม่อาจยินยอมได้
ขอเพียงยังมีโอกาสรอดชีวิต แม้ต้องอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ เขาก็จะไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ
ดังนั้นเขาจึงรีบพยักหน้าให้เหลียงอวี่หวง
เหลียงอวี่หวงหัวเราะเบา ๆ “ในเมื่อเขียนได้ เช่นนั้นก็เขียนเรื่องทั้งหมดที่เจ้าช่วยเซียวกั๋วจ้างทำมาตลอดหลายปีออกมาให้ข้าดู หากเจ้าเขียนตามความจริง ข้าอาจไว้ชีวิตเจ้าสักครั้ง”
จงหลินได้ยินดังนั้นก็ชะงักงัน
แววลังเลวูบผ่านดวงตา
รัชทายาทต้องการให้เขาเขียนเรื่องทั้งหมดที่ทำให้กั๋วจ้างตลอดหลายปีออกมาอย่างนั้นหรือ?