ท่ามกลางความโกลาหล ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดคว้าแขนนางไว้
จากนั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดเก็บมีดสั้นบนพื้นขึ้นมา จับมือนางแล้วแทงคมมีดอันแหลมคมเข้าไปในอกของนางอย่างแรง
นางเบิกตากว้างด้วยความตะลึง มององครักษ์ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
องครักษ์ผู้นั้นคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้นาง จากนั้นก็หันไปตะโกนบอกเหล่าองครักษ์คนอื่นว่า “สวรรค์! มือสังหารผู้นี้ฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิดแล้ว”
“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าหน้าตานางคุ้นตานัก?”
“นาง...นางคือฮองเฮาเซียวไต้ที่ถูกปลดไปแล้วนี่นา นางมาล้างแค้นฝ่าบาทหรือ?”
เซียวไต้เอ่ยอะไรไม่ออก นางอ้าปาก พยายามจะชี้ให้เห็นว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล... ทว่าร่างกายกลับอ่อนแรง เบื้องหน้ามืดมิดไปหมด ร่างเย็นเยียบประหนึ่งตกอยู่กลางธารน้ำแข็งพันปี
หัวเข่าของนางอ่อนยวบ ร่างทรุดลงกับพื้นอย่างแรง
ไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วย ทุกคนเพียงมองนางล้มลงกับพื้นอย่างตาไม่กะพริบ จากนั้นร่างก็ชักกระตุก... โลหิตแดงฉานทะลักออกจากบาดแผลตรงอก ราวกับน้ำพุ
นางยื่นแขนที่แข็งทื่อออกไปหาเหล่าองครักษ์เพื่อขอความช่วยเหลือ
“ช่วย...ช่วยข้าด้วย เรียก...เรียกหมอหลวง”
เหล่าองครักษ์มองเซียวไต้ด้วยแววตาเย็นชาอย่างยิ่ง บางคนถึงกับอดไม่ได้ ถ่มน้ำลายใส่นาง “ถุย...ฮองเฮาปีศาจที่ทำชั่วไว้มากมาย สมควรแล้ว!”
เซียวไต้หอบหายใจ อ้าปากค้าง มองพวกเขาด้วยความตะลึงงัน
นางอยากส่ายหน้า อยากปฏิเสธว่าตนมิใช่ฮองเฮาปีศาจ
นางอยากเป็นสตรีผู้สูงส่งที่สุดในแคว้นเหลียง อยากเรียกลมเรียกฝน ครอบครองอำนาจสูงสุดดุจบุรุษ แล้วนางผิดอันใด?
เพียงชั่วครู่ ร่างของเซียวไต้ก็ค่อย ๆ หยุดชักกระตุกและสั่นไหว ไร้ซึ่งลมหายใจ
นางนอนอยู่ในกองเลือด ดวงตาเบิกค้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีก