ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าตอบกลับอย่างไม่แยแสว่า “ชีวิตของเขาไร้ค่า เจ้าฆ่าเขาก็ฆ่าไป สำหรับข้า มันก็ง่ายดายไม่ต่างจากการฆ่ามดตัวหนึ่ง ตั้งแต่เขาเข้าร่วมองค์กรของเรา ขาข้างหนึ่งก็เหยียบเข้าโลงไปแล้ว...ใครบ้างที่ไม่ได้ดำรงชีพด้วยการเลียเลือดบนคมดาบ?”
หลายปีมานี้ เฝิงซู่ชิงคลุกคลีอยู่ในยุทธภพและติดต่อกับผู้คน ย่อมพบเห็นการกระทำอันเลือดเย็นไร้หัวใจเช่นนี้มามากมาย
ในสายตาของนักฆ่าเหล่านี้ ชีวิตคนไม่ต่างจากมดปลวกตัวหนึ่ง
ตายแล้วก็คือตาย ไม่ส่งผลกระทบหรือสร้างความเดือดร้อนแก่พวกเขาแม้แต่น้อย!
เฝิงซู่ชิงรู้ดีว่า ครานี้นางคงเดินเข้าสู่ทางตันอย่างแท้จริง
ขอบตาของนางค่อย ๆ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
ต่อให้นางฆ่าชายผู้นี้จริง ๆ พวกเขาก็คงไม่ยอมปล่อยนางไปเพราะเขา
แม้นางจะพบเห็นคนและเรื่องราวไร้หัวใจเลือดเย็นมามากมาย แต่นางไม่เคยฆ่าคนมาก่อน
ต่อให้นางมีจิตใจเข้มแข็งเพียงใด นางก็ยังเป็นสตรีบอบบางที่ยังไม่ออกเรือน
ให้ลงมือฆ่าคนเป็น ๆ สักคน นางทำไม่ลงจริง ๆ
เฝิงซู่ชิงหลุบตาลง นางถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย จากนั้นมือก็คลายออกจากชายผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว
มีดสั้นในมือร่วงลงพื้นตามไปด้วย
การกระทำกะทันหันของนางทำให้ทุกคนประหลาดใจยิ่ง
ชายชุดดำที่ถูกนางจับเป็นตัวประกันอดหันกลับมามองเฝิงซู่ชิงด้วยแววตาตื่นตะลึงไม่ได้
เมื่อดวงตาคู่นั้นสบกับแววตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาของเฝิงซู่ชิง เขากลับนิ่งงันไปชั่วขณะ
เฝิงซู่ชิงเม้มริมฝีปาก ยิ้มเยาะให้เขา “ต่อให้ฆ่าเจ้า ข้าก็ไม่มีทางรอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะเพิ่มบาปให้ตนเองไปเพื่อเหตุใด? ตายเร็วก็ไปเกิดใหม่เร็ว...ที่จริงข้าไม่กลัวตาย สิ่งที่ข้าอยากทำก่อนสิ้นใจ ก็เพียงพบหน้าบิดาสักครั้ง”