หยุนหลวนค่อย ๆ ตื่นขึ้นเพราะเซียวถิงเยี่ยนจากไป
นางยันกายลุกขึ้น แหวกม่านมุ้งแล้วมองเซียวถิงเยี่ยนที่อยู่นอกตำหนัก “เกิดอะไรขึ้นหรือ? มีเรื่องอันใดหรือ?”
เซียวถิงเยี่ยนกำกระดาษจดหมายไว้ ก่อนก้าวเข้ามาในตำหนัก
เขาประคองหยุนหลวนให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง
“เมื่อคืนมีนางกำนัลใจกล้าบังอาจวางยาเหลียงอวี่หวง... บังเอิญสือชิงเหยียนอยู่ในตำหนักพอดี เหลียงอวี่หวงเสียสติ จึงได้ร่วมหลับนอนกับนาง”
หยุนหลวนเลิกคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ยานั่นร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ถึงกับทำให้เหลียงอวี่หวงผู้สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดเสียสติ จนแตะต้องสือชิงเหยียน?”
“หลังเกิดเรื่อง หมอหลวงตรวจดูแล้วกล่าวว่าเป็นยาปลุกกำหนัดที่พบได้ยากยิ่ง หากให้หมอหลวงรักษา พวกเขาก็ยังไม่มั่นใจว่าจะถอนพิษได้หมด มีเพียงการร่วมอภิรมย์ระหว่างชายหญิงเท่านั้น จึงจะไม่ทำให้ร่างกายได้รับอันตราย และถอนฤทธิ์ยาได้อย่างหมดจด” เซียวถิงเยี่ยนตอบเสียงต่ำ
สีหน้าของหยุนหลวนซับซ้อนยิ่งนัก
นางอดทอดถอนใจไม่ได้ “ช่างเป็นดั่งคำว่าอยู่ใกล้หอคอยย่อมได้ชมจันทร์ก่อนจริง ๆ... คุณหนูสือน่าจะดีใจมากกระมัง นางกลับได้เป็นสตรีคนแรกของเหลียงอวี่หวง”
“ด้วยความหลงใหลที่นางมีต่อเหลียงอวี่หวง คงยินดีไม่น้อยที่ได้เป็นสตรีคนแรกของเขา”
คราวนี้หยุนหลวนกลับคาดผิด หลังสือชิงเหยียนฟื้นขึ้น นางก็นอนอยู่ตรงนั้นพลางหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ...