“หากเปิ่นกงล่มสลาย ตระกูลเซียวก็ย่อมล่มสลายตามไปด้วย ท่านพ่อ ท่านต้องลงมือให้เร็ว อย่าลังเลอีกเป็นอันขาด ต่อให้ต้องสละคนบางส่วนในตระกูลเซียว ท่านก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อสังหารเหลียงอวี่หวงให้ได้”
เซียวกั๋วจ้างเอ่ยขึ้นกะทันหัน วาจาของเขาราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำลายสติสัมปชัญญะทั้งหมดของฮองเฮาเซียวแทบสิ้น
“ไต้เอ๋อร์ เซียวไต้… พ่อคงช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว ตระกูลเซียวก็จะไม่ช่วยเจ้าอีกต่อไป เจ้า…จงดูแลตัวเองให้ดีเถิด หลายปีมานี้ พวกเราต่อสู้กับรัชทายาทและตระกูลเมิ่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่เมื่อสู้มาจนถึงที่สุด พ่อเพิ่งพบว่า…พวกเราล้วนถูกภาพลวงตาที่เหลียงอวี่หวงจงใจสร้างขึ้นหลอกลวงเสียแล้ว”
“เขาดูเผิน ๆ ราวกับสามัญและขลาดเขลา ทว่าแท้จริงกลับแข็งแกร่งและไม่ยอมจำนน ดูคล้ายถูกพวกเราบีบคั้นจนถอยร่นทีละก้าว กระทั่งตกอยู่ในทางตัน แต่ความจริงแล้ว เมื่อเขาตกอยู่ในทางตัน เขาจึงมีโอกาสพลิกสถานการณ์ทวนลม ลงมือสังหารในคราเดียว และทำลายการโจมตีทั้งหมดของพวกเรา”
“พวกเราแพ้แล้ว แพ้อย่างหมดรูป ไต้เอ๋อร์ เจ้าจงยอมรับชะตาเถิด จงไปขออภัยโทษต่อฝ่าบาทด้วยตนเอง และยอมรับความผิดทั้งหลายที่เจ้าก่อไว้ ด้วยความรักที่ฝ่าบาทมีต่อเจ้า ไม่ว่าอย่างไรพระองค์ก็จะทรงรักษาชีวิตเจ้าไว้”
“ยามนี้ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้ มีเพียงตัวเจ้าเองเท่านั้นที่ช่วยตัวเองได้ ไต้เอ๋อร์ พ่อจะไปแล้ว จงดูแลตัวเองให้ดี”
เซียวกั๋วจ้างกล่าวจบ โดยไม่รอให้นางตอบ เขาก็หมุนกายจากไป
ร่างของเขาถูกหมอกขาวกลุ่มหนึ่งปกคลุมอย่างรวดเร็ว