สีหน้าของตวนอ๋องย่ำแย่ถึงขีดสุด ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งกระวนกระวาย
“ไม่กลัวหมื่นเรื่อง กลัวเพียงเรื่องเดียว หากเขาเกลียดเปิ่นหวังขึ้นมาจริง ๆ แล้วไปเปิดเผยความลับกับเซียวถิงเยี่ยนเล่า? เช่นนั้นสิ่งที่พวกเราวางแผนมาทั้งหมดมิพังพินาศไปหมดหรือ?”
ฉู่หยิงถอนหายใจ เอ่ยตอบอย่างจนใจว่า “ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของพวกเรา บางทีเฟิงไห่อาจไม่ทำเช่นนั้นก็ได้กระมัง หรือพวกเราจะฆ่าเฟิงไห่เพื่อปิดปาก ป้องกันเหตุที่ยังไม่เกิดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ตวนอ๋องสูดลมหายใจเย็นเยียบ กำหมัดช้า ๆ แล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด
ฆ่าเฟิงไห่ปิดปาก นับเป็นวิธีที่ไม่เลว
แต่เฟิงไห่อยู่เคียงข้างเขามาหลายปี เขาจะทำใจสังหารอีกฝ่ายลงได้อย่างไร?
ทว่า หากไม่ฆ่าเฟิงไห่ อีกฝ่ายย่อมหักหลังเขา แล้วบอกทุกอย่างแก่เซียวถิงเยี่ยน ยามนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ทุกย่างก้าวล้วนประหนึ่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง
เขาพ่ายแพ้อีกไม่ได้แล้ว
หากพ่ายแพ้อีก สิ่งที่รอเขาอยู่ย่อมเป็นขุมนรกแห่งหายนะที่ไม่มีวันหวนคืน
ฉู่หยิงมองความลังเลในแววตาของตวนอ๋อง ทว่าไม่เร่งร้อน เขาเพียงยืนนิ่ง รอการตัดสินใจของอีกฝ่ายเงียบ ๆ
จากที่รู้จักตวนอ๋อง เขาย่อมตัดสินใจสละเฟิงไห่เพื่อผลประโยชน์ของตนเองเป็นแน่
เฟิงไห่คือปราการคุ้มชีวิตด่านสุดท้ายของตวนอ๋อง
ขอเพียงสังหารเฟิงไห่ ตวนอ๋องก็จะสูญเสียแขนขาไปโดยสิ้นเชิง และกลายเป็นหุ่นเชิดของเขา เป็นตุ๊กตาที่ถูกชักใย