เหลียงอวี่หวงมิใช่คนใจแข็งไร้ความรู้สึก...สือชิงเหยียนตั้งครรภ์บุตรของเขา อุ้มท้องมาสิบเดือนกว่าจะคลอด บัดนี้นางกำลังยื้อชีวิตอยู่ระหว่างความเป็นความตาย เขาย่อมไม่อาจยืนมองอย่างเย็นชาโดยไม่ยื่นมือช่วยเหลือ
ก่อนหน้านี้นางกับสาวใช้เคยทำผิดเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแก่เด็กคนนี้ เขาก็พร้อมจะไม่เอาความ ขอเพียงต่อไปสือชิงเหยียนประพฤติตนอยู่ในกรอบ เขาย่อมไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรม
เหลียงอวี่หวงเหลือบมองเฝิงซู่ชิง...ในเวลาเช่นนี้เฝิงซู่ชิงจะขัดขวางเขาได้อย่างไร นางไม่ถือสา เพียงพยักหน้าเบา ๆ
เหลียงอวี่หวงจึงเอ่ยปลอบสือชิงเหยียนว่า “ซูกุ้ยเหริน เจิ้นซาบซึ้งยิ่งนักที่เจ้าต้องตรากตรำคลอดทายาทให้เจิ้น ไม่ว่าจะต่อราชวงศ์หรือต่อแคว้นเหลียง เจ้าล้วนสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ วางใจเถิด ขอเพียงเจ้าคลอดเด็กคนนี้อย่างปลอดภัย...เจิ้นจะแต่งตั้งเจ้าเป็นพระสนมซูเฟย”
จากตำแหน่งกุ้ยเหรินเลื่อนขึ้นเป็นพระสนม นี่คือเกียรติยศและพระเมตตาสูงสุดที่เขามอบให้นางได้แล้ว
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะเห็นแก่เด็กคนนี้ หาได้เกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นไม่
สือชิงเหยียนนอนอยู่บนเตียง น้ำตาคลอเบ้าขณะฟังเสียงของเหลียงอวี่หวงที่ไม่ได้พบกันมานาน แววตานางเต็มไปด้วยความลุ่มหลง “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย หม่อมฉันจะคลอดโอรสที่แข็งแรงและน่ารักให้พระองค์ให้จงได้”
เพื่อลูกคนนี้ นางข่มกลั้นความคับแค้นและความเจ็บปวดทั้งหมด เฝ้ามองอย่างหมดหนทางว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานฮองเฮาเพียงผู้เดียวเช่นไร