“หากเจ้าตาย ข้าก็ต้องตายด้วย... ถึงเวลานั้น ข้าจะขัดขวางไม่ให้พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกันแน่นอน เจียวเอ๋อร์เป็นของข้า ข้าไม่มีวันปล่อยให้นางครองคู่กับคนเลวอย่างเจ้า”
หมอเทวดาหลู่มองเสิ่นฮ่วนจือด้วยแววตาเย็นชา เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า “ไม่ เจ้าจะไม่ตาย องค์อ๋องไม่มีทางปล่อยให้เจ้าสิ้นใจง่ายดายเช่นนั้น... เสิ่นฮ่วนจือ เจ้าไม่มีโอกาสขัดขวางข้ากับเสิ่นเจียวอีกแล้ว”
สิ้นคำ หมอเทวดาหลู่ก็ไอโขลกอย่างรุนแรง
ไอไปไอมา เลือดก็ทะลักออกจากปากไม่น้อย... เลือดเหล่านั้นค่อย ๆ ไหลจากมุมปากลงมา
เขาแบมือขึ้นมอง สิ่งที่เห็นเต็มตาล้วนเป็นสีแดงฉาน
หมอเทวดาหลู่พลันพร่าเลือน เขาไร้เรี่ยวแรงจะประคองกาย จึงเอนล้มไปด้านหลัง...
หวังคุนได้ยินเสียงจากด้านใน จึงผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเสิ่นฮ่วนจือคลานลงจากเปลหาม หมายจะคลานไปหาหมอเทวดาหลู่ เขาก็เร่งฝีเท้าเข้าไปเตะเข้าที่กลางอกของเสิ่นฮ่วนจือ ก่อนหันไปตรวจดูอาการของหมอเทวดาหลู่
หมอเทวดาหลู่ฝืนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาหลับตาหมดสติไป
หวังคุนร้อนใจจนแทบคลั่ง ทั้งจับชีพจร ทั้งฝังเข็ม ทั้งกรอกยา ทว่าแม้จะง่วนอยู่ครึ่งค่อนวัน หมอเทวดาหลู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาแม้แต่น้อย
หวังคุนสิ้นหวังอยู่ในใจ
เขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้โฮ ก่อนจะมองเสิ่นฮ่วนจือที่นอนฟุบอยู่บนพื้น ใกล้สิ้นใจด้วยความเดือดดาล แล้วตะโกนกราดเกรี้ยว
“สารเลว! ยังคิดทำร้ายอาจารย์ของข้าอีกหรือ ดูท่าการทรมานที่องค์อ๋องมอบให้เจ้ายังไม่สาสมสินะ! ใครก็ได้ จับตัวคนบ้าผู้นี้ไป แล้วลงทัณฑ์ต่อ จำไว้ ต้องประคองชีวิตเขาไว้ อย่าให้ตาย!”