แววตาของเซียวถิงเยี่ยนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
ริมฝีปากของเขาจุมพิตลำคอขาวผ่องเย้ายวนของนางอย่างอ่อนโยนครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาลิ้มรสจนติดใจ เพียงรู้สึกว่าต่อให้จุมพิตนานเพียงใดก็ไม่รู้เบื่อ
เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะได้อยู่เคียงข้างหยุนหลวนทุกเมื่อ
หยุนหลวนอดส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาไม่ได้
ดวงตาของนางพร่าเลือนด้วยความหลงใหล ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอเล็กน้อย ดุจบุปผางามที่รอวันผลิบาน ชวนให้ปรารถนาจะเด็ดดมและย่ำยี
เซียวถิงเยี่ยนมองแล้วลำคอก็ขยับกลืนน้ำลาย
เขาทนต่อไปไม่ไหว ก้มหน้าลงจุมพิตริมฝีปากนางอย่างหนักหน่วง
“อื้อ...” ลมหายใจของหยุนหลวนถูกปิดกั้นในทันที เขาค่อย ๆ ชักนำให้นางดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนา
เซียวถิงเยี่ยนจุมพิตหยุนหลวนไปพลาง ช้อนอุ้มนางขึ้นแนบอกไปพลาง ก่อนก้าวอย่างสะเปะสะปะเข้าไปในห้องใน
เขากำลังจะวางนางลงบนเตียงแล้วทาบกายลงไป ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูรัวเร่งก็ดังมาจากด้านนอก...
“หยุนหลวน เจ้าอยู่ในห้องหรือไม่? เรามีเรื่องอยากถาม เจ้าเปิดประตูเร็วเข้า”
ร่างของเซียวถิงเยี่ยนแข็งค้าง ทุกการกระทำหยุดชะงักลงทันควัน
สวรรค์! ธนูขึ้นสายจวนจะพุ่งออกไปอยู่แล้ว เหลียงอวี่หวงไม่มาก่อนหน้านี้หรือหลังจากนี้ กลับโผล่มาขัดจังหวะเสียได้!
แววอำมหิตวูบผ่านดวงตาเขา แทบอยากพุ่งออกไปสับคนผู้นั้นเป็นหมื่นชิ้นเดี๋ยวนั้น
เมื่อได้ยินเสียงเหลียงอวี่หวง หยุนหลวนก็พลันหลุดจากห้วงเคลิบเคลิ้มและได้สติขึ้นมา