“คุณหนูเฝิง คำที่เจิ้นกล่าวเมื่อครู่ เจ้าคงได้ยินชัดเจนแล้ว หากมีข้อสงสัยหรือมีสิ่งใดไม่เข้าใจ ก็ถามมาได้เต็มที่ เจิ้นจะตอบทุกคำถามของเจ้าอย่างอดทน”
เฝิงซู่ชิงไม่คิดว่าเหลียงอวี่หวงจะเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้
กลับทำให้นางดูเสียกิริยาไปเสียแล้ว
สีหน้าของนางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ริมฝีปากขยับอยู่นาน สุดท้ายกลับเอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ
จนถึงบัดนี้ นางก็ยังรู้สึกราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความจริง
คำพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?
เหลียงอวี่หวงถึงกับคิดจะแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา ให้เป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียงหรือ?
นางมีคุณความดีอันใดจึงคู่ควร?
นางเคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันเกี่ยวข้องกับเขาอีก
หัวใจของนางตายไปนานแล้ว ความรักลึกซึ้งที่มีต่อเขาก็ถูกฝังกลบไปนานแล้วเช่นกัน
ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเขาจะถือพลั่วมาขุดหัวใจที่นางฝังไว้ขึ้นมา
เฝิงซู่ชิงเงียบงันอยู่นาน
ในหัวของนางยุ่งเหยิงไปหมด ไม่อาจสงบใจตัดสินใจอย่างมีเหตุผลได้
เหลียงอวี่หวงรอคอยอย่างอดทน
เขาไม่เร่งรัดนาง ทั้งยังให้เวลานางสงบสติอารมณ์อย่างเพียงพอ
เขารู้ว่าไม่ว่าเป็นใคร เมื่อเจอเรื่องเช่นนี้ย่อมเสียกิริยาเป็นธรรมดา
ท้ายที่สุดเป็นเขาที่ตรงเกินไป และทำให้นางตั้งตัวไม่ทัน
แต่เวลาไม่คอยท่า อาการของหยุนหลวนทรุดหนักลงทุกที พวกเขาไม่อาจยืดเยื้อต่อไปได้อีก
เฝิงซู่ชิงกำมือแน่น รวบรวมความกล้าแล้วเงยหน้ามองเหลียงอวี่หวง “เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่เลือกคุณหนูสือเป็นฮองเฮา? ได้ยินมาว่าฝ่าบาทกับคุณหนูสือมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง คุณหนูสือถึงกับเกือบสละชีวิตเพื่อช่วยฝ่าบาท นางรักฝ่าบาทอย่างสุดหัวใจ ความรักลึกซึ้งเช่นนี้ทำให้ผู้คนมากมายซาบซึ้งใจ”