“ดี เจ้าไปเถิด ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า...” เซียวหลิงมองอิงเอ๋อร์จากไปด้วยความพึงพอใจยิ่ง
ความหวาดหวั่นและไม่สบายใจบนใบหน้าของนางพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา
นางเหลือบมองอาหารที่ส่งกลิ่นเหม็นบนโต๊ะ แววตาเย็นชา “ตระกูลสือ สือไห่ พวกเจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก ถึงกับกล้าหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้ สักวันหนึ่ง ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องเสียใจ”
“อย่าคิดว่าตระกูลเซียวสิ้นหนทางแล้ว ตราบใดที่ยังมีภูเขาเขียว ก็ไม่ต้องกลัวไร้ฟืน ขอเพียงตระกูลเซียวยังมีทายาท สักวันพวกเราย่อมกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง”
นางค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปยังห้องใน แล้วคลำหากลไกจุดหนึ่ง
เสียงครืนดังสนั่น ประตูซ่อนเร้นพลันแยกออกตรงบริเวณตู้เสื้อผ้า
เซียวหลิงก้าวเข้าไปในช่องลับ ประตูพลันปิดลงเบื้องหลังนางอย่างรวดเร็ว
นางถือตะเกียง เดินช้า ๆ ไปตามทางลับอันมืดสลัว
เดินไปได้ราวสิบกว่าก้าว นางก็เลี้ยวเท้าไปด้านข้าง แล้วผลักประตูลับที่ซ่อนอยู่ให้เปิดออก
แสงตะเกียงสว่างไสวสาดออกมา
ในห้องลับมีโต๊ะ เตียง และตู้เสื้อผ้า เครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนประณีตงดงาม หรูหรายิ่งกว่าห้องนอนด้านนอกของนางเสียอีก
เซียวจื่ออวี้เอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งถือจอกสุรา จิบอย่างสำราญ
เขาเงยหน้ามองประตูลับที่เปิดขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วขมวดคิ้ว
“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าให้เจ้ามาที่นี่ให้น้อยหน่อย?”
“หากมีคนพบเข้า ร่องรอยของข้าถูกเปิดเผย เจ้าคิดจะให้ข้าตายเพราะถูกเจ้าลากไปพัวพันหรือ?”
เซียวหลิงแค่นเสียงอย่างน้อยใจ “ท่านอาห้า... ท่านได้กินดีอยู่ดีทุกวัน ส่วนข้ากลับต้องทนทุกข์กินข้าวบูด ท่านทนเห็นหลานสาวต้องลำบากเช่นนั้นได้หรือ?”