ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาผ่านเรื่องใดมาบ้างกันแน่?
หยุนหลวนรู้สึกราวกับหัวใจถูกกรีดเฉือน
ดวงตาของนางแดงก่ำ ยังไม่ทันที่เซียวถิงเยี่ยนจะเดินมาหา นางก็อดกลั้นไม่ไหว สะอื้นไห้พลางพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
“อาเยี่ยน...สองข้างขมับของท่าน...เหตุใดเส้นผมจึงขาวโพลนขึ้นมาในพริบตาเช่นนี้?”
เซียวถิงเยี่ยนโอบกอดหยุนหลวนไว้แน่น ความว่างเปล่าในใจของเขาได้รับการเติมเต็มในที่สุด ณ ชั่วขณะนี้
หางตาของเขาเองก็ชื้นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“ข้าไม่เป็นไร ขอเพียงเจ้าและลูกปลอดภัย ต่อให้ข้ากลายเป็นเช่นไรก็ไม่สำคัญ”
เขาไม่ต้องการสิ่งใดทั้งสิ้น ขอเพียงหยุนหลวนกับลูกปลอดภัยก็พอ
เมื่อเห็นนางยืนอยู่ตรงหน้าโดยไร้บาดแผล เขาก็พึงพอใจอย่างยิ่งแล้ว
เขาไม่ปรารถนาสิ่งใดมากไปกว่านี้อีก
เกรงว่าหากตนโลภมากเกินไป จะช่วงชิงวาสนาของหยุนหลวนกับลูกไป
ถึงหยุนหลวนจะถูกบีบบังคับให้เป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียงแล้วอย่างไร?
ขอเพียงนางรักเขา ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด เขาก็จะอยู่เคียงข้างนาง ไม่ทอดทิ้งกันและประคับประคองกันไปชั่วชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องทั้งหมดยังไม่สิ้นสุด เซิ่งกุยจะรู้ได้อย่างไรว่าตนเป็นฝ่ายชนะ?
กล้าใช้ชีวิตของหยุนหลวนกับลูกมาข่มขู่เขา เขาจะทำให้เซิ่งกุยได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากความสิ้นหวังอย่างแท้จริง จนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
หยุนหลวนเจ็บปวดใจแทบขาด
นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสั่นระริกขณะสัมผัสเส้นผมสีขาวบริเวณขมับทั้งสองข้าง
นางกัดฟันกรอด น้ำเสียงเจือสะอื้น
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเซิ่งกุย...ข้าจะทำให้เขาอยู่ก็เหมือนตาย เจ็บปวดจนแทบขาดใจ!”
เซิ่งกุยน่าชิงชังยิ่งนัก
หากไม่ใช่เพราะเขาแต่แรก บิดาของนางกับกองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนายคงไม่ต้องพลีชีพอย่างน่าสลด อีกทั้งทหารแคว้นเหลียงสองแสนนายก็ต้องสังเวยชีวิตอย่างโหดร้ายเพราะแผนการใหญ่ที่เขาอ้างขึ้นมา