“ชู่ว์ เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่าท่านโหวจงหย่งสงสัยว่าการตายของฮูหยินน้อยหยุนเกี่ยวข้องกับคุณชายใหญ่หยุน จึงไปแจ้งทางการ ให้คนจากศาลต้าหลี่มาจับหยุนเซิ่น”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง? หยุนเซิ่นกับตงเคอเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันมาโดยตลอด เขารักตงเคอถึงเพียงนั้น จะทำร้ายนางจนถึงแก่ความตายได้อย่างไร?”
“ใครจะรู้ เรื่องทั้งหมดคงต้องรอให้ศาลต้าหลี่สืบหาความจริงก่อน”
“หากหยุนเซิ่นไม่ยอมกลับไปกับคนของศาลต้าหลี่ ทั้งยังไม่ยอมให้ความร่วมมือในการสอบสวน เช่นนั้นก็เท่ากับยอมรับว่าการตายของตงเคอเกี่ยวข้องกับเขากระมัง?”
หยุนเซิ่นได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านโดยรอบ สีหน้าพลันหม่นคล้ำลง
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย ดูท่าเขาคงจำต้องตามซูหยวนไปศาลต้าหลี่สักเที่ยว
มิฉะนั้น หากเขายังคงขัดขืนต่อไป ชาวบ้านทั้งหลายย่อมคิดว่าเขามีพิรุธ ไม่กล้าให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของศาลต้าหลี่ และเป็นเขาจริง ๆ ที่ทำร้ายอาเคอ
ยิ่งไปกว่านั้น หยุนเซิ่นไม่ชอบให้ผู้คนมากมายจับจ้องและวิพากษ์วิจารณ์ตงเคอเช่นนี้ เขากระชับแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก้มศีรษะลง หน้าผากแนบกับหน้าผากของตงเคอ
เขาเอ่ยพึมพำเสียงแหบพร่าแผ่วเบา “อาเคอ ข้าจะไปประเดี๋ยวเดียวแล้วกลับมา เจ้ากลับไปกับบิดาก่อน รอข้าจัดการคนของศาลต้าหลี่เสร็จแล้ว ข้าจะไปรับเจ้ากลับบ้าน ดีหรือไม่?”
เสียงพึมพำแผ่วเบาของเขา ท้ายที่สุดก็ไม่ได้รับคำตอบจากคนรัก
ตงหย่งก้าวเข้ามาทันที อุ้มตงเคอเข้าไปในอ้อมแขน