ดวงตาของนางแดงก่ำ จ้องเหลียนซินเขม็ง ก่อนตวาดถามอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “เจ้า...เจ้าจงใจคิดร้ายต่อข้าหรือ?”
“เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้? ข้าไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างขาดตกบกพร่อง เกือบจะเห็นเจ้าเป็นพี่น้องแท้ ๆ อยู่แล้ว เหลียนซิน เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นคนไร้สำนึกเช่นนี้?”
เหลียนซินไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันเช่นนี้
นางคิดว่าตนวางแผนรอบคอบ ทุกอย่างอยู่ในกำมือ คาดไม่ถึงว่าเฝิงซู่ชิงจับตานางมานานแล้ว ทั้งยังล่วงรู้ความคิดของนางตั้งแต่แรก
แววตาของเหลียนซินเต็มไปด้วยความลนลาน “เหนียงเหนียง หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ หม่อมฉันไม่คิดว่าจะเกิดผลเช่นนี้ หม่อมฉันจริงใจต่อพระองค์ มิได้คิดร้ายต่อพระองค์ ขอพระองค์อย่าทรงฟังฮองเฮายุยง...นางจงใจยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างนายกับบ่าวของเราเพคะ”
แววตาของสือชิงเหยียนฉายความลังเลอยู่หลายส่วน
เฝิงซู่ชิงเห็นแล้วก็แอบบริภาษว่านางช่างโง่เขลา
นางไม่เปิดโอกาสให้เหลียนซินแก้ตัวอีก ส่งเสียงเรียกแม่นมสองคนเข้ามาทันที “จับนางบ่าวชั้นต่ำผู้นี้มัด อุดปาก แล้วคุมตัวไว้ก่อน”
“รอให้ซูเฟยคลอดบุตรแล้ว เปิ่นกงกับฝ่าบาทค่อยลงโทษนางบ่าวชั้นต่ำผู้นี้”
แววตาของเหลียนซินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางรีบคิดจะขอความช่วยเหลือจากสือชิงเหยียน
แม่นมทั้งสองลงมือรวดเร็วยิ่ง มัดเหลียนซินและอุดปากนางในคราวเดียว ก่อนลากตัวออกไป
สือชิงเหยียนพยุงกายขึ้น คิดจะขัดขวาง