“ตกลงเป็นไอ้สารเลวหน้าไหนกันที่ช่วยนางแพศยาคนนั้นไป!”
หมอเทวดาหลู่กล่าวอย่างหงุดหงิด พลางเร่งรุดออกไปด้านนอก
เซียวถิงเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น มองซือหลี่แวบหนึ่ง ก่อนจะตามออกไปด้วย
เมื่อทั้งสองกลับถึงจวนเยี่ยนอ๋อง ก็ตรงไปยังคุกใต้ดิน
ภาพที่เห็นคือเหล่าองครักษ์ต่างมีสีหน้าเหม่อลอย ราวกับหุ่นไม้ไร้วิญญาณ
หมอเทวดาหลู่ตรงเข้าไปตรวจดูอาการของพวกเขาทีละคน
สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมลง
เขาอดสบถเสียงต่ำไม่ได้ “นี่ถูกคนวางกู่เข้าให้แล้ว...”
“ดูท่าคนที่ช่วยเสิ่นฮ่วนจือออกไปจะเชี่ยวชาญศาสตร์กู่และไสยเวท”
ในใจเซียวถิงเยี่ยนยิ่งหนักอึ้งขึ้น
“มีวิธีถอนกู่นี้หรือไม่?”
หมอเทวดาหลู่เปิดหีบยา หยิบเข็มเงินออกมาหลายเล่ม ก่อนจะปักลงบนศีรษะขององครักษ์คนหนึ่ง
องครักษ์ผู้นั้นพลันส่งเสียงอาเจียน แล้วทรุดลงนั่งยองกับพื้น อาเจียนออกมาในทันที
สิ่งที่เขาสำรอกออกมามีสีดำอมม่วง
ท้ายที่สุด เขาก็อาเจียนหนอนสีขาวตัวหนึ่งออกมา
หนอนตัวนั้นดูเหมือนยังไม่ตาย มันยังคงดิ้นยุกยิก ทั้งยังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หมายจะมุดลงไปในดิน...หมอเทวดาหลู่แค่นเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “คิดจะหนีไปต่อหน้าต่อตาข้าหรือ? นี่คิดท้าทายฝีมือข้ารึ? น่าชังนัก...”
เขายกเท้ากระทืบลงไปอย่างแรง
เสียงกรอบดังขึ้น หนอนตัวนั้นถูกหมอเทวดาหลู่เหยียบจนแหลกละเอียด
ซือหลี่มองของเหลวหนองที่ถูกบีบออกจากตัวหนอน อดไม่ไหวจึงหันหลังไปอาเจียนทันที