“เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะพาคนมาสังหารเจ้า? มีคนส่งข่าวให้เจ้าหรือ? ตกลงเป็นใคร ใครทรยศข้า”
เหลียงอวี่หวงลากร่างนางไปยังมุมห้องขัง จากนั้นก็จัดการหักแขนขาของนางทันที
หยวนจู๋เจ็บปวดจนกรีดร้องไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำ นางจ้องเหลียงอวี่หวงอย่างเคียดแค้น “ข้าขอเตือนให้เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเซิ่งกุยไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่ ข้าเป็นสตรีของเขา เขาไม่มีวันยอมให้เจ้าทำร้ายข้าเช่นนี้”
เหลียงอวี่หวงราวกับได้ฟังเรื่องขบขัน เขาหัวเราะเสียงต่ำ “สตรีของเซิ่งกุยหรือ? หึ...เจ้ากำลังพูดเล่นกระมัง? เจ้าคิดว่าติดตามเซิ่งกุยมาสิบกว่าปีแล้วจะกลายเป็นสตรีของเขาได้หรือ? เขาเคยแตะต้องร่างกายเจ้าหรือ เคยพูดหรือว่าจะรับเจ้าเป็นภรรยา?”
“หยวนจู๋...คุณหนูใหญ่ของเสนาบดี ผ่านมาตั้งหลายปี เจ้ายังหลอกตัวเอง จมอยู่ในความฝัน ไม่ยอมตื่นเสียที ช่างโง่เขลาจนน่าขันนัก เซิ่งกุยจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเจ้าพาคนมากมายมาสังหารข้าที่คุกหลวง? ป่านนี้เขาคงเดาได้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่ใด”
“เรามาพนันกันสักครั้งดีหรือไม่ ว่าเซิ่งกุยจะมาช่วยเจ้าหรือเปล่า?”
บัดนี้แขนขาของหยวนจู๋ถูกมัดแน่น นางเป็นดั่งเนื้อปลาบนเขียงที่รอถูกเชือด ไม่อาจดิ้นรนได้ เพียงเผชิญหน้ากันครู่เดียวก็พลัดตกเข้าสู่กับดักที่เหลียงอวี่หวงวางไว้ล่วงหน้า
พวกเขาไม่ใช่หรือที่พูดกันว่าเหลียงอวี่หวงเป็นคนโง่ เป็นคนไร้ความสามารถ?