หน่วยมืดมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาคุกเข่าหมอบลงกับพื้น ก่อนรับคำเสียงหนักแน่น
เซียวจื่ออวี้ยังไม่วางใจ จึงกำชับรายละเอียดอีกหลายประการ
ครึ่งชั่วยามต่อมา เขาจึงให้หน่วยมืดจากไป
ใครจะรู้ว่าหน่วยมืดเพิ่งเดินไปถึงประตูตำหนัก ก็ถูกมู่เหย่ขวางทางไว้
เซียวจื่ออวี้เงยหน้ามองมู่เหย่ที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน หัวใจพลันกระตุกวูบ
“มู่เหย่ เจ้าจากมาเมื่อใด?”
“คงไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเราเมื่อครู่กระมัง?”
หากมู่เหย่ได้ยินเข้า คนผู้นี้ก็จะปล่อยไว้ไม่ได้
เซิ่งกุยปกป้องเหลียงอวี่หวง ไม่ยอมเอาชีวิตสุนัขของเขา แล้วจะยอมให้เขาลงมือเองหรือ?
เรื่องนี้ไม่ต้องคิดก็รู้คำตอบ
แววสังหารวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาของเซียวจื่ออวี้
มู่เหย่ย่อมจับสังเกตแววสังหารที่วาบผ่านดวงตาของเซียวจื่ออวี้ได้
เขาอดรู้สึกขบขันไม่ได้
ตกลงเขาเคยทำให้เซียวจื่ออวี้เข้าใจผิดตั้งแต่เมื่อใด ถึงได้คิดว่าเขาเป็นคนที่จัดการง่ายและสังหารได้ง่ายเช่นนั้น?
มู่เหย่ยกมุมปากยิ้มบาง “ตั้งแต่พวกเจ้าหารือกันว่าจะสังหารเหลียงอวี่หวง ข้าก็ยืนอยู่ด้านนอกตำหนักแล้ว”
“คุณชายห้า แผนการของท่านมีช่องโหว่เต็มไปหมด เกรงว่ายังไม่ทันสังหารเหลียงอวี่หวง คนเหล่านี้ก็ต้องสังเวยชีวิตกันหมดแล้ว ข้าขอเตือนท่านสักคำ จงยกเลิกการลงมือเสียโดยเร็ว จะได้ไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน และสุดท้ายยังพาตัวท่านเองพลอยรับเคราะห์ไปด้วย”
เซียวจื่ออวี้เป็นคนทะนงตนอย่างยิ่งมาแต่ไหนแต่ไร
แผนการของเขาวางแผนไว้อย่างรัดกุมไร้ช่องโหว่แท้ ๆ แต่มู่เหย่กลับบอกว่ามีช่องโหว่เต็มไปหมดหรือ?