ที่แท้ ลึกลงไปในใจนาง นางชิงชังคนในครอบครัวจนเข้ากระดูกดำมานานแล้ว
ไอเย็นสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ปกคลุมขึ้นมา
เขาถามเสียงสั่นเครือ “หลิงเอ๋อร์ ท่านพ่อท่านแม่ลำเอียงรักบุตรชายมากกว่าบุตรสาวอยู่บ้าง...เจ้าก็รู้ ตระกูลฉู่ของเราร่วงโรยลงทุกวัน บุรุษในตระกูลก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ...เพราะฉะนั้น เพื่อรักษาสายสกุลฉู่ไว้ พวกท่านจึงให้ความสำคัญกับข้ามากกว่าสักหน่อย”
“แต่ตอนท่านแม่ป้อนอาหารคำแรกให้ข้า ข้าก็แอบเก็บอาหารไว้ส่วนหนึ่ง แล้วนำไปให้เจ้า ยามเจ้าไม่มีเสื้อผ้า ข้าก็ขอร้องท่านแม่ให้ซื้อชุดใหม่ให้เจ้าด้วย หากท่านไม่ซื้อ ข้าก็จะไม่สวมเสื้อผ้า ทุกครั้งข้าก็ไม่เคยลืมเจ้า”
“หลิงเอ๋อร์ ท่านพ่อท่านแม่เป็นคนปากแข็งใจอ่อน พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน เป็นญาติที่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ หลายปีมานี้ เจ้าไม่เคยเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเย็นชาของพวกท่านหรือ?”
ฉู่หลิงหัวเราะเยาะพลางส่ายหน้า
“ข้าไม่เห็นความจริงใจของพวกท่าน เห็นแต่ความโหดร้ายที่พวกท่านกระทำต่อข้า ความทุกข์ยากที่ข้าเคยเผชิญเมื่อตอนเด็ก ช่างเถิด ข้าไม่คิดเอาความก็ได้ แต่...พวกท่านมีสิทธิ์อันใดใช้เงินห้าร้อยตำลึงมาพรากข้ากับคุณชายหูออกจากกัน?”
“พี่ใหญ่ พวกท่านทำไปเพราะเงินห้าร้อยตำลึง เพื่อรวบรวมค่าเดินทางให้ท่านเข้ากรุง จึงปิดบังข้าแล้วกำหนดการแต่งงานให้ข้า ครอบครัวนั้นมอบเงินห้าร้อยตำลึงให้พวกท่าน พวกท่านก็ขายข้าจนสิ้นราคาเพียงเท่านั้น แล้วท่านเล่า ทั้งที่รู้ความจริง กลับยอมรับการกระทำของพวกท่านโดยไม่คัดค้าน...”