เซียวถิงเยี่ยนพยักหน้าอย่างช้า ๆ “อืม เจ้าจงตรวจสอบให้ละเอียดอีกสักรอบ เปิ่นหวังรู้สึกอยู่เสมอว่าตู้เสื้อผ้านี้แตกต่างจากตู้ทั่วไปอยู่บ้าง”
“ด้านหลังทั้งแถบของมันฝังเข้าไปในผนัง... เบื้องล่างก็ไม่มีพื้นที่เก็บของ เหตุใดฐานตู้จึงสูงถึงเพียงนี้?”
ฐานตู้ปิดทึบสนิท ไม่มีช่องเปิดเป็นบานตู้สำหรับเก็บสิ่งของ
ตั้งแต่โบราณมา ตู้เสื้อผ้ามีไว้เก็บข้าวของและเสื้อผ้ามิใช่หรือ? แต่ตู้ใบนี้กลับเว้นช่องว่างไว้ใต้ฐานตั้งมากมายโดยไม่ใช้ประโยชน์ ช่างผิดปกติยิ่งนัก
องครักษ์เฮยอวี่ได้ยินดังนั้นก็รีบขานรับ
เขาก้มตัวลงตรวจสอบฐานตู้อีกครั้งอย่างละเอียดทีละน้อย
เขายื่นมือเคาะตรงฐานตู้ เสียงที่ดังออกมาทึบแน่น ไม่ได้กลวงโบ๋
“องค์อ๋อง จากเสียงที่เคาะฐานตู้ กระหม่อมคาดได้ว่าตรงนี้ไม่มีส่วนใดกลวง ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีกลไกซ่อนอยู่”
เซียวถิงเยี่ยนก้มลงตาม สายตาจับจ้องโครงสร้างภายในตู้เสื้อผ้าอย่างไม่วางตา
เขาเสนอข้อสันนิษฐานขึ้นมาทันที “หากรอบฐานตู้มีการทำส่วนที่ดูเหมือนของจริงขึ้นมาเล่า?”
“ส่วนที่ดูเหมือนของจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ? องค์อ๋องหมายความว่า มีคนจงใจถมปูนกับกรวดทรายลงในฐานตู้ เพื่อกลบเสียงกลวงที่ควรจะมี ทำให้คนเสียสมาธิและซ่อนตำแหน่งกลไกที่แท้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?” แววตาขององครักษ์เฮยอวี่คนนั้นวูบไหว ริ้วความยินดีผุดขึ้นมาเล็กน้อย