แม้เรื่องที่หยุนเซิ่นกระทำจะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ ไม่ได้ประกาศให้ใต้หล้ารับรู้ แต่เขาก็ยังได้ยินข่าวคราวมาบ้างไม่มากก็น้อย
หลายคนต่างคาดเดากันอย่างเงียบ ๆ ว่า เหล่าราชวงศ์ตระกูลเซียวที่ถูกสังหารเมื่อหลายวันก่อน ล้วนเป็นฝีมือของหยุนเซิ่น
หยุนเซิ่นแก้แค้นด้วยการสังหารผู้บริสุทธิ์ไปไม่น้อย
การช่วยองค์หญิงหนีหวงออกมาได้ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยุนเซิ่นเช่นกัน
หากไม่ใช่เพราะเสด็จอามีใจให้หยุนหลวน เกรงว่าครานี้จวนแม่ทัพคงต้องตกนรกหมกไหม้เพราะหยุนเซิ่น กลายเป็นผู้ร่วมมือกับข้าศึกทรยศแผ่นดินและคิดก่อการกบฏอย่างแท้จริง
เสด็จอาทำเพื่อหยุนหลวน และเพื่อปกป้องเกียรติของจวนแม่ทัพ
เขาจึงเลือกเก็บทุกอย่างไว้ ไม่ให้แพร่งพรายออกไป
เขาปล่อยให้ความจริงทั้งหมดถูกฝังกลบไปพร้อมกับความตายของหยุนเซิ่น
การกระทำเช่นนี้ของเขา ย่อมเป็นการลำเอียงอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งยังไม่เป็นธรรมต่อเหล่าราชวงศ์ตระกูลเซียวที่ล่วงลับไปแล้วอย่างยิ่ง
บางทีในใจของเขา ไม่ว่าผู้คนหรือสิ่งใดล้วนสำคัญไม่เท่าหยุนหลวน
ดังนั้น เขาจึงยอมละทิ้งทุกสิ่งเพื่อให้นางมีความสุขและเบิกบาน!
เซียวเสวียนโม่เข้าใจความรู้สึกในใจเซียวถิงเยี่ยนขึ้นมาในทันที
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง เงียบงันไม่เอ่ยวาจา
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเซียวถิงเยี่ยนด้วยแววตาเป็นประกาย
“เสด็จอา ข้ายินดีรับปากท่าน ช่วยดูแลแผ่นดินหนันฉูเป็นการชั่วคราว”