“หากถึงเวลานั้นฮ่องเต้แคว้นเหลียงทรงทราบว่าเจ้าร่วมมือกับท่านอ๋องของพวกเรา สังหารหวงชิวเหลียน เจ้าคิดว่าพระองค์จะยังทรงละเว้นเจ้าหรือ? เกรงว่าเมื่อถึงตอนนั้น ทั้งเจ้าและบิดามารดาของเจ้าล้วนต้องประสบเคราะห์ แคว้นเหลียงมิใช่สถานที่ที่เหมาะแก่การพำนักของเจ้าอีกต่อไปแล้ว แม่นางอวี๋ชิง เจ้าควรคิดเผื่อทั้งตัวเจ้าและบิดามารดาไว้แต่เนิ่น ๆ”
ใบหน้าของอวี๋ชิงพลันซีดเผือดลงเล็กน้อย
คำพูดของหมอเทวดาหลู่มีเหตุผลยิ่ง ก่อนหน้านี้นางเองก็เคยกังวลเช่นนี้ บัดนี้แคว้นเหลียงคงมิใช่ที่พึ่งพิงของนางอีกแล้ว
ฮ่องเต้แคว้นเหลียงทรงไว้วางใจหวงชิวเหลียนเป็นพิเศษ หวงชิวเหลียนมิได้กลับไปทั้งเป็น แต่นางกลับไปได้อย่างปลอดภัย ด้วยนิสัยหวาดระแวงของฮ่องเต้แคว้นเหลียง พระองค์ย่อมให้คนสืบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียดแน่นอน
หากพระองค์ทรงทราบความจริง เกรงว่าจะไม่มีทางละเว้นนางเป็นแน่
ถึงเวลานั้น นางไม่เพียงรักษาชีวิตตนเองไว้ไม่ได้ แม้แต่บิดามารดาก็ยังปกป้องมิได้
อวี๋ชิงเป็นคนฉลาด ย่อมรู้ว่าควรเลือกสิ่งใดและละทิ้งสิ่งใด
ทว่านางยังมีจุดอ่อนร้ายแรงประการหนึ่งที่ชักนำการตัดสินใจ นางเม้มริมฝีปาก แววสิ้นหวังวูบผ่านดวงตา “หากได้ติดตามท่านเยี่ยนอ๋อง ย่อมเป็นวาสนาที่ข้าสั่งสมมาแต่ชาติปางก่อน ยามอยู่แคว้นเหลียง ข้าเคยได้ยินว่าท่านเยี่ยนอ๋องเป็นนายเหนือหัวผู้ภักดี มีคุณธรรมและเมตตากรุณา”
“ทว่าหมอเทวดาหลู่ ข้ามีความลำบากใจบางประการ เกรงว่าจะติดตามท่านเยี่ยนอ๋องไม่ได้ ท่านย่อมทราบว่าข้ามาจากเผ่าอู๋กู่ สตรีที่เข้าสู่เผ่าอู๋กู่ล้วนต้องกินพิษกู่ซึ่งเซิ่งหนี่ว์ (สตรีศักดิ์สิทธิ์) ปรุงขึ้นจากกู่ประจำชีพ เพื่อควบคุมชีวิตของพวกเรา ให้จงรักภักดีและยอมตายเพื่อเผ่าอู๋กู่”