“หึ ช่างน่าขันนัก ศึกครานี้หนันฉูแพ้แน่นอน... ข้าบอกเจ้าไว้ หากรู้จักสถานการณ์ พวกเจ้าจงยอมจำนนเสียโดยเร็ว บางทีเมื่อเห็นแก่ที่หยุนหลวนเคยหลงใหลข้า ข้าอาจช่วยขอความเมตตาจากรัชทายาทแคว้นเหลียง ให้ละเว้นชีวิตพวกเจ้าก็เป็นได้”
แววสังหารวาบผ่านดวงตาหยุนชิง “ยอมจำนนกับมารดาเจ้าสิ เซียวเสวียนรุ่ย จงตายไปเสีย!”
สิ้นคำด่าทอ ลูกธนูในมือนางก็พุ่งออกไป ฉิววาบตรงเข้าใส่เซียวเสวียนรุ่ย
เซียวเสวียนรุ่ยกำลังหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงกลัว จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงลมเย็นสายหนึ่งพุ่งปะทะใบหน้า
เขาสะดุ้ง รีบหันไปมอง แล้วเห็นลูกธนูดอกหนึ่งแหวกอากาศพุ่งเข้ามา...
เขารีบดึงบังเหียนม้า บังคับม้าศึกให้ถอยหลัง
ทว่าปฏิกิริยาของเขาช้าเกินไป แม้จะพยายามหลบสุดกำลัง ท้ายที่สุดก็ยังหลบลูกธนูที่พุ่งเข้าใส่อย่างรุนแรงไม่พ้น
ฉึก! เสียงหัวลูกธนูแทงทะลุเนื้อดังขึ้น
ลูกธนูยิงเข้าที่แขนของเซียวเสวียนรุ่ย
เขาเจ็บจนร้องโหยหวน กุมแขนไว้พลางครางเสียงต่ำไม่หยุด “อ๊าก... เจ็บเหลือเกิน”
ม้าตกใจจนยกขาหน้าขึ้น สะบัดเซียวเสวียนรุ่ยกระเด็นออกไปทั้งร่าง
ตุ้บ! เซียวเสวียนรุ่ยร่วงลงพื้นอย่างแรง เนื้อตัวเปรอะเปื้อนทั้งดินและคราบเลือด ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
เหล่าทหารแคว้นเหลียงที่ติดตามเซียวเสวียนรุ่ยมาต่างเห็นภาพนี้ แววรังเกียจปรากฏขึ้นในดวงตาพวกเขา
แค่นี้... ยังจะนำทัพออกรบอีกหรือ