ดวงตาของฟู่จืออวี้เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา นางสะอื้นอย่างเจ็บปวดว่า “ท่านพ่อจิตใจโหดเหี้ยมยิ่งนัก... ไม้เรียวเหล่านั้นฟาดลงบนร่างลูก เจ็บปวดเหลือเกิน”
“หรือท่านไม่เจ็บปวดใจเลยสักนิดหรือ?”
เขาไม่คำนึงถึงเลยว่า ต่อไปนางจะต้องเข้าวังไปเป็นพระสนม เหตุใดจึงลงมือตีนางได้โดยไม่ลังเลเช่นนี้?
หากเรื่องนี้แพร่ออกไปภายหน้า นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?
ชั่วขณะนั้น ฟู่จืออวี้แทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด!
ฟู่เหวินเซิงเห็นสภาพที่ร่างกายของนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด ก็อดใจอ่อนไม่ได้ เขาเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองฟู่จืออวี้
“เมื่อก่อนความรักเอ็นดูที่พ่อมีให้เจ้า มิใช่เรื่องเสแสร้ง บัดนี้ที่พ่อทำเช่นนี้ ก็เพราะรักและหวังดีกับเจ้า เมื่อเจ้าทำผิด หากไม่รับโทษ แล้วยังเอาแต่ปกป้องและตามใจเจ้า นั่นต่างหากที่จะทำร้ายเจ้า”
“ยามนี้เจ้าอาจยังไม่เข้าใจ ทั้งอาจถึงขั้นเคียดแค้นพ่อ แต่ไม่เป็นไร อวี้เอ๋อร์ สักวันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจเจตนาดีของพ่อ”
ฟู่เหวินเซิงเรียกพวกหญิงรับใช้ให้ยกฟู่จืออวี้ออกไป แล้วตามหมอมารักษาบาดแผล... ยามฟู่จืออวี้จากไป นางมองฟู่เหวินเซิงด้วยแววตาเปี่ยมความเคียดแค้น
นางจะไม่มีวันให้อภัยท่านพ่อ
เรื่องที่ประสบพบเจอในวันนี้ นางจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ... ความอัปยศอดสูครั้งนี้ สักวันหนึ่งนางจะต้องทวงคืน!
ฮูหยินฟู่เห็นฟู่จืออวี้ถูกคนหามออกมา ในสภาพเลือดท่วมกาย ก็คร่ำครวญเสียงหนึ่ง ก่อนจะลุกจากพื้นแล้วถลาเข้าไปข้างกายนาง “อวี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บหรือไม่?”