“รุ่ยอ๋องชั่วช้า เซียวฉงซานชั่วช้า… หากมิใช่เพราะพวกเขา หยุนฟู่ชิงก็คงไม่ตาย หากมิใช่เพราะพวกเขา พวกเราก็คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้”
“สวรรค์กำลังจะทำลายแคว้นหนันฉูของพวกเราแล้ว”
“ฝ่าบาทผู้ล่วงลับ เป็นความผิดของพวกข้าผู้เฒ่าทั้งสิ้น หากแต่แรกพวกเราไม่ควรเชื่อเซียวฉงซาน ไม่ควรยอมก้มหัวเป็นข้ารับใช้เขา”
“เซียวฉงซานตายไปเช่นนั้น ช่างสบายเกินไปแล้ว เขาทิ้งเรื่องยุ่งเหยิงไว้ให้พวกเราเช่นนี้ แล้วพวกเราจะประคับประคองต่อไปได้อย่างไร”
บรรยากาศในราชสำนักพลันหนักอึ้ง ผู้คนมากมายต่างมีสีหน้าหม่นหมอง ราวกับฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
เซียวถิงเยี่ยนยกมือคลึงหว่างคิ้ว ความหงุดหงิดอัดแน่นอยู่ในใจ
เมื่อเห็นเหล่าขุนนางชราร่ำไห้ น้ำตาไหลพราก เขาก็อดเอ่ยตำหนิเสียงต่ำมิได้ “ร้องไห้อันใดกัน? ยังไม่ถึงคราวแคว้นล่มสลาย ต่อให้ยากลำบากเพียงใด พวกเราก็ต้องเผชิญหน้า…ในเมื่อไม่มีผู้เหมาะสม เปิ่นหวังก็จะสวมเกราะออกรบเอง ทำศึกตัดสินเป็นตายกับแคว้นเหลียง”
“กิจการในราชสำนัก มอบให้โม่อ๋องกับอัครเสนาบดีซ่ง รวมถึงขุนนางอาวุโสทุกท่านร่วมกันดูแล ไม่ว่าอย่างไร เปิ่นหวังก็จะไม่ยืนมองแคว้นหนันฉูถูกแคว้นเหลียงยึดครอง…เปิ่นหวังจะทำให้พวกเขาเห็นว่า ต่อให้แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินไม่อยู่ แคว้นหนันฉูก็ไม่ใช่ผู้ที่จะมารังแกได้”
เซียวเสวียนโม่เห็นเช่นนั้นก็รีบก้าวออกมา
เขาเป็นคนแรกที่คัดค้าน “เสด็จอา บัดนี้พระองค์เป็นเสาหลักของแคว้นหนันฉู ผู้ใดก็สามารถไปชายแดนเพื่อต้านศัตรูได้ มีเพียงเสด็จอาที่ไปไม่ได้ หากพระองค์เป็นอะไรไป แคว้นหนันฉูของพวกเราก็สิ้นหวังอย่างแท้จริง…”