มือที่กำดาบและกระบี่ของเขากดเข้าที่ลำคอเฝิงซู่ชิงลึกขึ้นอีกหลายส่วน
โลหิตสีแดงสดพลันไหลทะลักเพิ่มขึ้น
เฝิงซู่ชิงกัดฟันทนความเจ็บปวด ไม่ยอมส่งเสียงใดออกมา เกรงว่าเหลียงอวี่หวงกับคนอื่นจะเป็นกังวล
แววชื่นชมพลันวาบผ่านดวงตาของหลี่เฟิง
“คุณหนูเฝิง กล่าวตามตรง ในฐานะสตรี ท่านช่างกล้าหาญยิ่งนัก ข้าทั้งชีวิตไม่เคยพบสตรีผู้ใดกล้าหาญไม่ด้อยกว่าบุรุษเช่นท่าน น่าเสียดาย ฐานะของเราสองคนเป็นปฏิปักษ์กันมาตั้งแต่แรก”
“หากสังหารท่านเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ก่อนท่านสิ้นใจ ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ท่านสักชิ้น ข้ารู้ว่าท่านชอบเหลียงอวี่หวง ถึงขั้นยอมครองตัวเป็นโสดไปชั่วชีวิตเพื่อเขา มิสู้ข้าช่วยเติมเต็มความรักอันลึกซึ้งของท่าน ช่วยหยั่งเชิงดูว่าแท้จริงแล้วเขาคิดกับท่านเช่นไร...”
หัวใจของเฝิงซู่ชิงกระตุกวูบ นางไม่ทันได้คิดก็รีบเอ่ยห้ามทันที “อย่า... เรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับท่าน ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารข้าทั้งที่ใจคิดร้าย”
หลี่เฟิงหัวเราะเสียงต่ำ “เรื่องนี้หาใช่สิ่งที่ท่านจะตัดสินใจได้ไม่... พูดแล้วก็ชวนให้ข้าใคร่รู้อยู่จริง ๆ ว่าฮ่องเต้องค์ใหม่เหลียงอวี่หวงจะเลือกอย่างไร ระหว่างแผ่นดินกับหญิงงาม และชีวิตของเขาเอง ในใจเขาสิ่งใดสำคัญที่สุดกันแน่”
ใบหน้าของเฝิงซู่ชิงซีดเผือด ลมหายใจของนางพลันหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน
“หลี่เฟิง ท่านคิดจะทำอะไร อย่าก่อเรื่อง...”