“เหล่าทหารทั้งหลาย จงฟังคำสั่งของข้า ชูอาวุธขึ้น แล้วสู้ต่อไป คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ว่าผู้ใด ต่อให้เป็นญาติพี่น้องของเรา ก็ห้ามลังเล นี่เป็นโอกาสเดียวของเรา จะปล่อยให้พลาดไปเช่นนี้ไม่ได้ เราจะปล่อยให้คนเพียงหยิบมือทำลายชีวิตของพวกเราทั้งหมดไม่ได้...”
ทุกคนสบตากันไปมา พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งของหยุนหลวน
ภายในใจทุกคนเจ็บปวดและสับสนยิ่งนัก
พวกเขาสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวด แขนสั่นระริกขณะชูอาวุธขึ้น แล้วทยอยขานรับหยุนหลวน
หยุนหลวนมองเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ในดวงตาของพวกเขาที่มอดดับลง ก่อนจะลุกโชนขึ้นอีกครา นางจึงอดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้
นางกำทวนไว้แน่น แล้วตะโกนก้องไปยังเชลยเหล่านั้นว่า “ฆ่า! บุกเข้าไป!”
เหล่าทหารตะโกนรับ “ฆ่า! บุก!”
พวกเขาพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่คิดชีวิต
หยุนหลวนเป็นผู้นำอยู่แนวหน้า นางยกทวนในมือขึ้น แทงใส่ทหารแคว้นเหลียงที่จับเชลยเหล่านั้นเป็นตัวประกัน
ปลายทวนแหลมคมแทงทะลุเนื้อหนังของทหารแคว้นเหลียง
เงี่ยงที่ซ่อนอยู่เกี่ยวกระชากเนื้อออกมาเป็นก้อนใหญ่
ทหารแคว้นเหลียงผู้นั้นสิ้นใจคาที่ ร่างกระเด็นไปด้านหลังอย่างแรง...เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา หยุนหลวนเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง
นางชักทวนกลับมา ตั้งใจจะแทงสังหารทหารแคว้นเหลียงคนอื่นต่อ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหวีดหวิวข้างหู
เด็กคนหนึ่งที่อยู่ใกล้นางที่สุดร้องเตือนเสียงหลง “ระวัง...”