ชานเยว่เม้มริมฝีปาก คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ย
ท้ายที่สุด นางก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว
องค์หญิงหนีหวงจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองเหลียงอวี่หวงแล้วกล่าวว่า “เสด็จพี่ ต้องรบกวนท่านแล้ว”
เหลียงอวี่หวงยืนนิ่งงัน คล้ายไม่เข้าใจคลื่นใต้น้ำระหว่างหนีหวงกับชานเยว่
เขาพยักหน้า จากนั้นก็ย่อตัวลง ยื่นมือไปเก็บจอกสุราที่ตกอยู่ข้างเท้าหนีหวง
ใครจะรู้ว่า ปลายนิ้วของเขาเพิ่งแตะจอกสุรา
หนีหวงก็เหยียบหลังมือเขาอย่างแรง
นางแทบจะออกแรงทั้งหมดที่มี บดขยี้ลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหลียงอวี่หวงร้องด้วยความเจ็บปวดทันที “อา...”
ชานเยว่เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามอง แม้สีหน้าของนางจะเย็นชาอยู่บ้าง ทว่ามือที่สั่นระริกกลับเผยให้เห็นว่าภายในใจไม่สงบ
ถังเผิงนั่งอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นภาพนี้ก็ทำท่าจะลุกขึ้นห้าม
นางคณิกาคนงามที่นั่งชิดเขายิ้มพลางกดแขนไว้ ไม่ยอมให้ลุก
น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ เจือคำเตือนอยู่หลายส่วน “หากเจ้าอยากล่วงเกินองค์หญิง จนคนในครอบครัวต้องพลอยรับเคราะห์ ก็จงพูดออกมาเถิด”
ร่างถังเผิงชะงักแข็งเรี่ยวแรงทั่วกายคล้ายถูกสูบหายไปในพริบตา
ดวงตาของเขาปวดแสบ มือกำแน่นจนเป็นกำปั้น ไม่อาจทนมองภาพบาดตานั้นได้ จึงค่อย ๆ หันไปมองทางอื่น
บรรยากาศทั่วทั้งโถงชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของเหลียงอวี่หวงดังก้องไปทั่วโถง
องค์หญิงหนีหวงมองเขาจากเบื้องสูง แววตาแฝงความเย้ยหยันและถากถาง กระทั่งเหยียบมือของเขาจนเลือดไหล