หมอเทวดาหลู่ไม่กล้าสบตาเซียวถิงเยี่ยนเลย... เรื่องเช่นนี้ช่างโหดร้ายต่อเขาเหลือเกิน
“ยังไม่รู้ว่าพิษกู่ในร่างหยุนหลวนจะคลายเมื่อใด เด็กคนนี้อาจได้รับผลกระทบจากพิษกู่ไม่มากก็น้อย ต่อให้วันหนึ่งพิษกู่คลายลง เด็กคนนี้ก็อาจรักษาไว้ไม่ได้”
“เรื่องทุกอย่างยังไม่แน่นอน... จะรักษาชีวิตหยุนหลวนไว้ได้หรือไม่ยังเป็นอีกเรื่อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กในครรภ์ของนาง”
เซียวถิงเยี่ยนฟังคำของหมอเทวดาหลู่แล้วรู้สึกราวกับหัวใจถูกมีดกรีด
เขากลั้นอาการไอไว้ไม่อยู่ จึงไอเสียงต่ำออกมา
ยิ่งไอ เลือดสดก็ยิ่งไหลซึมจากมุมปาก
หมอเทวดาหลู่ตกใจ รีบปลอบว่า “องค์อ๋อง ทรงเป็นอะไรหรือไม่ อย่าทรงตื่นตระหนกไปนัก โปรดสงบพระทัยก่อน”
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนพลันดับวูบลงในชั่วพริบตา
เสียงของเขาเจือสะอื้นอยู่หลายส่วน “ไม่มีหนทางอื่นแล้วหรือ?”
หมอเทวดาหลู่อ้าปาก แต่ไม่เต็มใจกล่าวความจริงอันโหดร้ายเหล่านี้ออกมา
ทว่าเขาไม่พูด ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง
การสังหารคนยังพอทำลายชีวิตได้ แต่การทำลายหัวใจนั้น สำหรับเซียวถิงเยี่ยนแล้ว เกรงว่าจะเป็นโทษทัณฑ์ที่โหดร้ายที่สุดในใต้หล้า
หมอเทวดาหลู่อดไม่ได้ ยกมือปิดหน้าแล้วสะอื้นไห้สองสามครั้ง ก่อนส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า
“ไม่มีหนทางอื่น... สิ่งสำคัญที่สุดยามนี้คือแก้กู่ให้หยุนหลวน”
“มิฉะนั้น ทุกสิ่งก็เป็นเพียงภาพลวง”