เท้าข้างนั้นเตะเข้าที่ขาของชายฉกรรจ์คนหนึ่ง
ทว่าไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บถึงชีวิต กลับยิ่งทำให้พวกเขาเดือดดาล
พวกเขาจึงโจมตีตงเคอด้วยวิธีที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม
แม้ตงเคอจะมีวรยุทธ์ ทว่านางจะต้านทานการโจมตีของชายฉกรรจ์หลายคนนี้ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นนางยังต้องปกป้องซือเอ๋อร์ที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะฆ่าไก่
ไม่นานนางก็ถอยร่นทีละก้าว
ซือเอ๋อร์หวาดกลัวจนอดร้องไห้ออกมาไม่ได้
ชายคนหนึ่งเหลือบมองซือเอ๋อร์ แววตาฉายรอยยิ้มหื่นกระหาย
เขาคว้าตัวซือเอ๋อร์เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ตงเคอตกใจยิ่ง อดร้องออกมาไม่ได้
“ซือเอ๋อร์!”
“ฮูหยินน้อย ช่วยข้าด้วย!” ซือเอ๋อร์ร้องเรียกอย่างเจ็บปวด
องค์หญิงหนีหวงมองภาพตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ มือเท้าคาง พลางยกยิ้มมุมปาก “สาวใช้ตัวน้อยผู้นี้หน้าตาสะสวยไม่เบา ลากนางลงไปเถิด วันนี้พวกเจ้าช่างได้กำไรแล้ว”
ชายฉกรรจ์แสยะยิ้ม ก่อนหัวเราะหึ ๆ
เขาก้มลงจูบซือเอ๋อร์อย่างอดใจไม่ไหว
ซือเอ๋อร์ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด นางยื่นมือออกไปข่วนใบหน้าและลำคอของชายฉกรรจ์อย่างแรง เล็บเรียวยาวกรีดเป็นรอยหลายเส้น โลหิตซึมออกมาเป็นหยด
ชายผู้นั้นร้องครางด้วยความเจ็บและขุ่นเคือง ก่อนยกมือขึ้นตบซือเอ๋อร์อย่างแรง
ฝ่ามือนั้นแทบทำให้ใบหน้าของซือเอ๋อร์แหลกเหลว
รูม่านตาของตงเคอสั่นไหว นางมองซือเอ๋อร์ด้วยความเจ็บปวดเต็มหัวใจ “ซือเอ๋อร์! เจ้าสารเลว รีบปล่อยซือเอ๋อร์เดี๋ยวนี้!”