จงหลินชะงักงัน เขามองท่าทีเย็นชาเหินห่างของเซียวฉีอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“อ้า... อื้อ...”
ท่าทีเหล่านั้นประหนึ่งคมกระบี่นับไม่ถ้วน ทิ่มแทงหัวใจเขา
จงหลินมองเซียวฉีด้วยใบหน้าซีดเผือด
เซียวฉียกมุมปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อยว่า “ยามนี้แม้แต่คำพูดเจ้าก็ยังเอ่ยออกมาไม่ได้ คิดว่าตนยังมีคุณค่าอันใดให้ใต้เท้าเซียวเก็บเจ้าไว้หรือ?”
“จงหลิน เจ้าเฉลียวฉลาดถึงเพียงนั้น ย่อมเข้าใจว่าครั้งนี้ข้ามา ไม่ได้มาช่วยเจ้า แต่มาส่งเจ้าไปปรโลก”
เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าก้องขึ้นในหัวของจงหลิน ความคิดของเขาแหลกสลายไปสิ้น
เขามองเซียวฉีอย่างตะลึงงัน ทั้งร่างคล้ายตกอยู่ในภวังค์
เขาไม่อาจยอมรับถ้อยคำที่เซียวฉีเพิ่งเอ่ยออกมาได้
เขาส่ายหน้าไม่หยุด กรีดร้องอย่างสิ้นหวังสุดขีด
“อ้า... อ้า...”
ไม่... ไม่ใช่เช่นนี้ ใต้เท้าเซียวจะทอดทิ้งเขาได้อย่างไร จะส่งเซียวฉีมาสังหารเขาได้อย่างไร?
เซียวฉีต้องกำลังล้อเขาเล่นแน่
เขาคงกำลังแก้แค้นที่เมื่อก่อนตนแย่งความโดดเด่นไปจากเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
จงหลินเดินโซเซ พยายามพุ่งเข้าใส่เซียวฉีอีกครั้ง หมายจะคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้
ใครจะรู้ว่าเซียวฉีกลับยกเท้าขึ้น เตะขาทั้งสองข้างของจงหลินอย่างแรง
ตุบ!
หัวเข่าของจงหลินเจ็บแปลบ เขาไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างพลันล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
เขาส่งเสียงอื้ออึง เงยหน้ามองเซียวฉีอย่างสับสน
เซียวฉีสีหน้าไร้อารมณ์ ชักดาบกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา