“ถึงจะเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ยังยินดีเป็นสตรีของเขา เป็นหนึ่งในสามพันนางแห่งวังหลังหรือ?”
สีหน้าของสือชิงเหยียนยิ่งย่ำแย่ลง
หัวใจของนางเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
นางมองสือไห่อย่างสับสนและไร้ที่พึ่ง “ข้า...ข้าไม่รู้ว่าควรเลือกเช่นไร พี่ใหญ่...หากให้ข้าลืมเขาแล้วแต่งให้ผู้อื่น ชีวิตของข้าคงไร้ความหมาย ทุกวันนับจากนี้คงมีชีวิตอยู่ราวกับซากศพไร้วิญญาณ ชีวิตเช่นนั้นมองปราดเดียวก็เห็นจุดจบ...เพียงแค่คิด ข้าก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก”
“แต่หากเป็นหนึ่งในสตรีมากมายของเขา...ข้าก็ต้องอยู่เดียวดายในห้องหอทั้งวันทั้งคืน ได้แต่มองเขาเอาใจสตรีอื่นอย่างตาละห้อย”
ไม่ว่าทางใดก็ทำให้นางเจ็บปวดจนแทบขาดใจ มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย
นางไม่รู้จริง ๆ ว่าควรเลือกเส้นทางข้างหน้าเช่นไร
แววตาของสือเทียนเฮ่อเต็มไปด้วยความสงสาร เขาลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ “อย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อย ๆ คิดเถิด เจ้ายังมีเวลาอีกมากในการตัดสินใจ”
“ชิงเหยียน ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจเช่นไร พี่ใหญ่กับข้าล้วนสนับสนุนเจ้า อย่างไรเสียไม่ว่าทางไหนก็ล้วนเจ็บปวด เมื่อเกิดมาเป็นคน ก็อย่าทิ้งความเสียดายไว้ให้ตนเองเลย”
คืนนั้นสือชิงเหยียนแทบไม่ได้หลับตา
สือเทียนเฮ่อกับสือไห่ออกจากวังในคืนนั้น เพื่อไปจัดการเรื่องจวนหลังใหม่
พวกเขาจะไม่บีบบังคับให้นางเลือกทางใดทั้งสิ้น
ชะตาชีวิตในภายหน้าของนาง ควรให้นางเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเอง
สือชิงเหยียนครุ่นคิดอยู่ตลอดคืน ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตัดใจจากความรักที่มีต่อเหลียงอวี่หวงไม่ได้
หากต้องแต่งให้ผู้อื่น ย่อมเจ็บปวดยิ่งกว่าตายเสียอีก