นางจำได้ว่า ตอนจากมา ฟู่หมิงเจายังคุกเข่าอยู่ตรงประตูอย่างชัดเจน
เหตุใดเขาจึงมาปรากฏตัวบนยอดเขาแห่งนี้ และมายืนอยู่ตรงหน้านางได้กะทันหันเช่นนี้?
ฟู่หมิงเจาไม่กล้าสบตาเฝิงซู่ชิงนัก เขาอธิบายเสียงแผ่วว่า “ยามเจ้าเดินผ่านข้าไป ข้าก็ได้กลิ่นหอมจากกายเจ้า... หลายปีมานี้ เพื่อหาทางเข้าใกล้เจ้า ข้าจึงจ้างคนให้ไปสืบเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า”
“เจ้าชอบกลิ่นหอมแบบใด ชอบสวมอาภรณ์สีอะไร รวมถึงชอบกินอะไร และใช้ชาดแต่งหน้าแบบไหน ข้าล้วนรู้กระจ่าง ข้าคิดว่าเมื่อเราแต่งงานกันแล้ว หากทำให้เจ้าโกรธ ข้าก็จะมอบของที่เจ้าชอบให้ เพื่อขอให้เจ้าอภัย”
น่าเสียดาย... ความปรารถนานี้คงไม่มีวันเป็นจริงได้อีกแล้ว
นางไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา ทั้งยังไม่มีทางแต่งงานกับเขา
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฟู่หมิงเจาก็ก้มหน้าลงอย่างสิ้นอาลัย... ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหดหู่และเศร้าสร้อย
เฝิงซู่ชิงเงียบงันอยู่นาน นางมองฟู่หมิงเจาด้วยแววตาเลื่อนลอย
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด นางจึงหาเสียงของตนพบ “เพราะได้กลิ่นหอมจากกายข้า เจ้าจึงจำได้ว่าข้าเป็นใครหรือ? จากนั้นก็ลอบตามหลังข้าออกจากประตูเมือง?”
ฟู่หมิงเจาเกาศีรษะ ก่อนฉีกยิ้มอย่างซื่อตรง “น่าเสียดายที่ฝีมือขี่ม้าของข้าไม่ดีเท่าเจ้า เจ้าวิ่งเร็วกว่าข้า พอข้าไปถึงศาลาสิบลี้ ก็เห็นเพียงเลือดเต็มพื้น...”
“เมื่อเห็นเลือดเหล่านั้น ข้าคิดว่าเป็นเลือดของเจ้า... ต่อมาข้าเห็นรอยเท้าบนหิมะทอดยาวไปจนถึงภูเขาลูกนี้ จึงคิดว่าเจ้าอาจยังไม่ตาย... ข้าจึงลองเสี่ยงดวง ตามรอยเท้าเข้าไปในป่า”