ก่อนสิ้นใจ สติของเขาพร่าเลือน ราวกับเห็นตนเองสวมฉลองพระองค์มังกร ประทับอยู่บนบัลลังก์ที่ใฝ่ฝันมานาน
ข้างกายเขายังมีหยุนหลวนยืนอยู่ นางสวมฉลองพระองค์หงส์
หยุนหลวนกำลังยิ้มให้เขา
รอยยิ้มนั้นงดงามเหลือเกิน
ใบหน้าของนางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเด็กหญิงตัวน้อยในวัยเยาว์ ผู้เคยดึงคอเสื้อเขา ดวงตาแดงก่ำพลางบอกว่าจะออกเรือนกับเขา
ความฝันนี้ช่างงดงาม งดงามจนเขาไม่ปรารถนาจะตื่นขึ้นมาอีก
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางภาพพร่าเลือนนั้น ลมหายใจของเขาพลันหยุดลง ชีวิตหยุดนิ่งอยู่ ณ วินาทีนั้น
ในที่สุดเขาก็ได้แต่งกับเด็กหญิงตัวน้อยที่เคยร้องไห้บอกว่าจะออกเรือนกับเขาในวัยเยาว์!
สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิตนี้ คือวันนั้นไม่ควรใช้ดอกบัวหิมะเป็นผลประโยชน์ แลกกับกำลังคนครึ่งหนึ่งในเมืองหลวงที่อยู่ในมือเซียวถิงเยี่ยน
ทั้งที่เขาตั้งใจช่วยหยุนหลวนจากใจจริง
เขาเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดท้ายที่สุดกลับกลายเป็นคนต่ำช้าที่ฉวยโอกาสตอนผู้อื่นอ่อนแอไปได้
——
เซียวถิงเยี่ยนให้คนจัดพิธีศพขนาดใหญ่ให้หวังคุน
ในพิธีศพ เขาตัดศีรษะตวนอ๋องกับฉู่หยิง แล้วนำไปวางไว้บนแท่นบูชา
หากคนอื่นได้เห็นภาพนี้ คงรู้สึกหวาดผวาเป็นแน่
แต่คนในจวนเยี่ยนอ๋องกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย ครั้นแต่ละคนขึ้นไปไว้อาลัยและจุดธูปให้หวังคุน ต่างก็ถ่มน้ำลายใส่ศีรษะทั้งสอง พร้อมด่าทอสาปแช่ง
หมอหวังเป็นคนดีถึงเพียงนั้น กลับต้องมาตายเพราะถูกคนต่ำช้าไร้ยางอายสองคนนี้วางแผนเล่นงาน