“จ้าวหยุน ข้าใช้วิธีนี้ ยังไม่อาจตายไปพร้อมกับเจ้าอีกหรือ เจ้ายังคิดว่าข้าฝันกลางวัน ยังคิดว่าน่าขันอยู่อีกหรือ”
ชายผู้นั้นเปลี่ยนสีหน้าอย่างรุนแรง จ้องมองหยุนหลวนด้วยความตระหนกยิ่งนัก
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ดินปืนที่อ๋องซ่อนไว้ที่นี่ จะถูกหยุนหลวนค้นพบเข้า เดิมทีอ๋องวางแผนไว้ว่า รอให้พวกเขาฝังทั้งเป็นกองทัพตระกูลหยุนจนหมดสิ้น คนของพวกเขาจะถอนกำลังออกจากที่นี่ แล้วจึงจุดระเบิดดินปืนที่เตรียมไว้ล่วงหน้า เพื่อทำลายหลักฐานของหุบเขาเฮยเฟิงเสียให้สิ้น
ถึงเวลานั้น ถูกผิดดำขาว ก็ย่อมแล้วแต่อ๋องแต่เพียงผู้เดียวจะชี้ขาดมิใช่หรือ
ต่อให้คนนอกจะสงสัย แต่หุบเขาเฮยเฟิงถูกดินปืนทำลายจนราบเป็นหน้ากลองแล้ว ไม่มีใครหาหลักฐานได้แม้เพียงเศษเสี้ยวที่นี่ แล้วใครเล่าจะตั้งข้อสงสัยอ๋องได้อีก
ของสิ่งนี้ต้องเก็บไว้ใช้ภายหลัง มิใช่จุดระเบิดได้ในเวลานี้
หยุนหลวนนางรู้ได้อย่างไรกันแน่ว่าที่นี่ซ่อนดินปืนไว้
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่นี่ซ่อนดินปืนไว้” ชายผู้นั้นตะโกนเสียงหลงอย่างเสียอาการ
หยุนหลวนยกยิ้มที่มุมปาก ทว่ามิตอบสักคำ
นางหันศีรษะไปพยักหน้าให้เฮยอี้ ที่เตรียมพร้อมอยู่ในถ้ำไม่ไกลนัก
เฮยอี้ได้รับคำสั่งจากหยุนหลวน ก็นำองครักษ์เฮยอวี่พุ่งออกจากถ้ำทันที ใช้โล่กำบัง พาร่างของหยุนเฟิงและหยุนฟู่ชิงวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางเหนือของหุบเขา
ขณะที่เขากำลังจะอุ้มร่างของหยุนเซิ่นที่ซ่อนไว้ใต้ก้อนหินขึ้นมา กลับพบว่าใต้ก้อนหินว่างเปล่า ร่างของหยุนเซิ่นหายไปโดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด